Jouke Boerma

Jouke Boerma

Jouke heeft geblogd van juli 2015 t/m maart 2018. Ik ben Jouke en samen met Arjan help ik Tijmen (13 jaar), Siem (11 jaar) en Qiujun (8 jaar) met groter groeien. Op dit moment wachten wij op toestemming uit China om Chunlian te mogen adopteren. Chunlian is 5 jaar en komt uit hetzelfde weeshuis als Qiujun.

Weeshuis

Onze jongste twee kinderen woonden in hetzelfde weeshuis. Ze hadden dezelfde verzorgsters. Toen wij Chunlian nog niet kenden, dachten wij dat er in het weeshuis niet goed voor de kinderen gezorgd werd. Dat de kinderen weinig aandacht kregen en slecht te eten. Nou is een weeshuis per definitie geen plek waar een kind zou moeten opgroeien, zonder de onvoorwaardelijke liefde van een papa en/of mama. Maar het weeshuis was niet per definitie een slecht weeshuis.

Qiujun heeft in het weeshuis op een heel andere manier, zo ongeveer 180 graden verschillend van Chunlian, overleefd. Qiujun leefde volkomen afgeschermd van zijn omgeving. Een helderziend therapeut die ik te hulp vroeg omdat we hem steeds “kwijt raakten” vertelde me dat zij een soort cocon om hem heen zag, gemaakt door een Chinese medicijnman/vrouw waardoor hij nog nauwelijks met zijn omgeving kon communiceren. Gedaan uit schaamte voor zijn special need (dezelfde als die van de jongste), om hem zoveel mogelijk te verbergen voor de omgeving. Zij haalde die cocon weg en vanaf dat moment kwam hij echt tot leven. Nog altijd is hij onze stille kracht, een intuïtief zeer sterk kind, die zeer goed alles observeert en in zijn hoofd een enorme verbeelding heeft die hij niet altijd kan verwoorden. Niet alle weggetjes legde hij immers aan, die eerste jaren in zijn cocon gezeten.

Chunlian daarentegen leefde juist met volle teugen in de wereld om hem heen. Hij kreeg altijd als eerste te eten omdat hij zo hard schreeuwde, hij wist iedereen voor zich in te palmen met zijn enthousiasme om alles te willen weten, zich overal mee te bemoeien en overal mee te willen helpen. Hij moest heel lang wachten tot wij hem kwamen halen, langer dan alle andere kinderen die vanuit dit weeshuis ooit geadopteerd zijn.

Toen wij Qiujun ophaalden was hij net een maand oud en stonden wij voor het hek van het weeshuis, niet wetende dat daar nog een kindje van ons binnen was. Het idee dat wij daar stonden en zonder hem naar Nederland vertrokken, zorgt nu voor angstdromen bij Chunlian. Hij droomt dat wij met het vliegtuig vertrekken en hem daar achterlaten. Dat deden we inderdaad, in volle onwetendheid. En natuurlijk werd hem dat verteld, “toen jij een baby’tje van een maand oud was, haalden we Qiujun op en stonden we bij het hek van het weeshuis, niet wetende dat jij er was”, ons niet realiserend wat dat gegeven voor hem betekenen zou. Ook al leg je het nog zo goed uit, “we wisten niet dat jij er was en we mochten alleen Qiujun adopteren toen”, op gevoelsniveau is het natuurlijk onbegrijpelijk dat papa en mama er al waren maar jou pas vijf en een half jaar later echt ophaalden.

Toen wij Chunlian ontmoetten, een jaar geleden, werd ons meteen duidelijk dat onze aanname van ‘niet zo’n goed weeshuis met afstandelijke verzorgsters’, niet klopte. Chunlian was zeer geliefd en voelde zich omringd door lieve mensen, zoals hij hen zelf benoemt (in enigszins verbasterd Nederlands). Iedereen daar was heel lief maar hij wilde ook een eigen papa en mama, dat was gewoon zijn werkelijkheid. Het laatste half jaar woonde hij met een ander meisje uit het weeshuis bij een verzorgster in huis. Hij keek Big Hero 6 op de tablet van de dochter des huizes, genoot van de aandacht van de vader die volgens hem altijd kookte. Hij speelde in het steegje naast het huis waar een oude wagen stond en grote druiven aan de struiken hingen. Hij maakte ruzie met zijn weeshuiszusje. En hij stond te juichen toen hij hoorde dat hij een papa en mama kreeg, eindelijk, na zo lang wachten. Meerdere keren per dag bekeek hij het boekje met onze foto’s en als hij ruzie had met zijn weeshuiszusje, zei hij dat hij lekker een papa en mama kreeg en zij (nog) niet. Niets menselijks is hem vreemd.20161004 Jouke - familie

Wij bezochten na de adoptie zijn pleegouders en ontmoetten de verzorgsters, die ook Qiujun verzorgsters waren geweest, bij hen thuis. Qiujun reageerde op zijn geheel eigen wijze, hij moest niets van ze weten en klaagde over de warmte. Chunlian genoot van alle aandacht, zoveel schoten om op de zitten, zoveel ogen op hem gericht. En stapte vrolijk met ons de auto weer in om naar Nanning terug te gaan, op weg naar zijn nieuwe leven.

De totaal verschillende ervaringen met onze twee jongsten hebben ons geleerd voorzichtig te zijn met conclusies over de zorg in een weeshuis. We weten nu dat het heel verschillend kan zijn hoe een kind een situatie overleeft die zo verre van ideaal maar op zo’n moment de enige oplossing lijkt te zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *