Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

What we can do

In een paar blogs probeer(de) ik onze reis van 5 maanden door Nigeria samen te vatten. Of om toch minstens de momenten te delen die er toe deden. Of om toch in ieder geval een indruk te geven van het warme bad, de koudwaterdouche en de stoeipartij weer te geven die de wittebroodsmaanden als gezin van vijf zijn.

Het is misschien niet nodig om te zeggen dat al het bovenstaande niet lukt. Het is teveel. Dat vond mijn lichaam ook na vijf maanden Nigeria trouwens. Ik zweef niet zo erg dat ik elke overbelasting van mijn hoofd koppel aan fysieke klachten, maar ergens had de maandenlange geblesseerde schouder wel een mededeling die ik tot mij nam: erken dat het een stevige tijd geweest is en dat de balans van het nieuwe gezin kwetsbaar is, kijk welke beweging je kunt maken en probeer het vanuit daar weer wat uit te breiden op de grens van nog net geen echte pijn. Dat laatste deel van de zin was trouwens het advies van de fysiotherapeut die zonder dat hij het weet, met elke pijnlijke massage mij ook weer stilzette om bewuste keuzes te maken.

We kwamen in Nigeria, ’s avonds om 23.00 uur kwamen we zelfs ook aan op een slaapplek. De volgende dag kwam onze jongste bij ons, om niet meer te vertrekken: ze hoort ontegenzeggelijk bij ons en wij allemaal bij haar. Na een kleine wenweek reisden we naar haar staat. Dat was bekend terrein voor ons, we waren er al eerder in 2010 en 2013/2014. Hernieuwde bezoeken aan belangrijke plaatsen, voor ons als ouders en voor de grote broers. Er volgden ook nieuwe bezoeken aan plaatsen die voor ons allemaal geregen worden aan de ketting van memorabele plekjes: het ziekenhuisje waar onze dame verbleef, een community centre dat hoop biedt voor een klein groepje allerarmsten. Het begrip allerarmsten betekent de meest hopeloze mensen die geen sociaal netwerk en nog nog minder dan geen geld of dak hebben. We helpen een jongetje en zijn oma, want het jongetje heeft zichtbaar vitaminetekort. De spreekwoordelijke druppel, maar what can we do…

Na de rechtzaak en alles daar omheen, na kerst en na oud en nieuw reizen we door naar de staat van onze oudste zoon. We zijn dan al zo’n 9 weken op weg. De stad van onze oudste is ons allen lief. Bij het hotel leert onze middelste zoon een klein beetje fietsen, met hulp van af en toe mama, papa, broer en vooral ook een bewaker. We ontmoeten een social worker die ons zo lief is. Meer dierbaren. Wat een emoties. We beklimmen bergen, ook letterlijk trouwens. De geschiedenis van onze kinderen en wij, we raken steeds dieper met elkaar verbonden. En dan reizen we door, of toch niet. Onze social worker zorgde voor een kindje dat het helaas niet redt. Door ambtelijke molens kreeg het kindje de zorg te laat. We besluiten onze doorreis even uit te stellen. Papa zorgt een middagje alleen voor onze drie schatten en ik ga naar het ziekenhuis waar het kindje is. Hoe zeg ik het? Ik kan zeggen dat ik vond dat het kindje een eervoller afscheid verdiende maar eigenlijk niet had hoeven sterven. Ik kan zeggen dat ik nooit eerder bedacht heb hoe ik op een stuk hout een aandenken moest krassen. Ik kan zeggen dat ‘begraven’, het teruggeven van een lichaam aan de (in Nigeria oranjerode) aarde nooit meer dat eufemistische begraven zal zijn, dat het voor mij in Nederland was. Ik zal zeggen dat het respect dat ik heb voor de organisatie die in Nigeria onder andere adopties begeleidt, nog meer groeide. En ik moet zeggen dat de discussie die tegelijkertijd ontstond in Nl, rondom een rapport over de toekomst van adoptie, mij zwaar viel. Voor onze kinderen is en was adoptie de laatste strohalm en ik zou willen dat er net een paar kinderen meer in een liefdevol gezin zouden kunnen opgroeien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *