Avatar

Karen Visser

Moeder van drie: zoon Casper '02 (thuis geboren), dochter Ying Xin ('04, Wenzhou/Zhejiang, China, special need) en zoon Hong Jie ('06, Hangzhou/Zhejiang, China, special need). Karen heeft geblogd van juli 2015 tot december 2016.

What’s in a name

Adoptiekinderen uit het buitenland zien er meestal anders uit dan hun adoptieouders. Een andere kleur vel, ander soort haar… Genoeg zichtbare verschillen. Dezelfde achternaam als wij, dat wel – maar wat te doen met de voornaam? Dat doet iedereen anders. Een aantal argumenten op een rijtje.

“De voornaam geven is het privilege van ouders, dus wij willen dat ook zelf doen.”

Voor ons was het belangrijk om de naam van de kinderen te houden en die niet aan te passen. De voornaamste overweging was dat ze alles kwijt raken na adoptie: hun land, alle bekende mensen, de plaats waar ze wonen, de taal, het eten… Hun naam is het enige dat ze kunnen meenemen vanuit China. Maar genoeg mensen die het anders doen.

We hebben wel een Nederlandse middelste naam gegeven, voor het geval ze zelf willen wisselen. Misschien zou de puberteit wel een afkeer van China meebrengen, of willen ze solliciteren met een Westerse naam? Dan is het handig als je kunt wisselen en die andere naam ook echt officieel van jou is. Op deze manier konden we toch onze persoonlijke ‘touch’ kwijt.

20160331 Karen - my name“Chinese namen zijn ZO moeilijk uitspreekbaar voor anderen! Je doet anderen een plezier als je ze Westers maakt.”

Als ik een euro kreeg voor elke fout gespelde of fout uitgesproken naam, dan kon ik rentenieren. Met Ying Xin en Hong Jie krijg je dat nu eenmaal. Maar moet ik daarom een concessie doen aan anderen? Tja, op haar schoolrapport schrijft de juf ook in groep 8 nog steeds Ying-Xin, mét streepje. Want in het westen schrijven we niet Anne Marie maar Anne-Marie. Niet teveel aan storen hoor… Uiteindelijk leren mensen het wel.

Overigens zijn het bijna uitsluitend volwassenen die het lastig vinden; voor kinderen is Hong Jie net zo moeilijk of makkelijk als Jonathan of Christiaan. Volwassenen weten dat de naam afwijkt, kinderen (nog) niet. Dat maakt een groot verschil.

Voor ons zou de naam alleen anders zijn geworden – en dan nog zo min mogelijk – als hij pestimplicaties zou hebben. Miao Miao bijvoorbeeld. Hong Jie spreek je uit als ‘Hong Dzjè’; tijdens onze reis naar hem vond een van de andere kinderen het op ‘hondje’ lijken, qua uitspraak. Was nog niet in ons opgekomen… Het is de eerste en enige keer geweest, gelukkig, die reactie.

“Chinezen zelf hebben toch ook een Westerse naam? Onze gids heette gewoon Lucy! Dan is het prima om Chinezen HIER dat ook te geven, als integratie.”

Klopt. Volwassen Chinezen hebben vaak een Westerse en een Chinese naam; dat maakt contacten met buitenlanders makkelijker – voor de buitenlander dan. Een soort van service… Maar ik geloof niet dat hun Chinese familie hen met die naam gaat aanspreken. Ze ZIJN nog steeds Xiao Guo of Er Dan, al noem jij ze zo niet.

Persoonlijk vonden wij het niet zo passend om onze kinderen een hele Nederlandse naam te geven. Onze achternaam, Visser, is al zo heel gewoontjes… Dan krijg je een beetje wat ik het Hilbrand Westra-effect noem. Hilbrand Westra is geadopteerd uit Korea – inmiddels al lang volwassen – en heel actief in de adoptiewereld. Ik heb ooit een verhaal van hem gelezen waarin hij vertelde dat hij bij een sollicitatiegesprek moest worden opgehaald bij de receptie van een bedrijf. Waarbij het voor verwarring zorgde dat hij Hilbrand Westra heet, maar de meneer die er zat te wachten er niet uit ziet zoals deze persoon dácht dat ‘een Hilbrand Westra’ er uit hoorde te zien – hartstikke Fries.

Voor ons voelde het beter om een mix te maken: Chinese voornaam en Nederlandse achternaam.

“De voornaam geven wij zelf, want hun Chinese naam is gegeven in het kindertehuis en dus een soort massaproductie. Totaal niet persoonlijk!”

Klopt: onze kinderen zijn van een bepaalde ‘lichting’. Ze hebben leeftijdsgenoten met namen die deels hetzelfde zijn. In hoeverre je dat onpersoonlijk noemt, daarover kun je twisten. Natuurlijk is het totaal anders wanneer de naam gegeven zou zijn door hun biologische ouders; dan zou die veel meer emotionele lading hebben.

Maar feit is wel: het is de enige naam die ze kennen. Misschien reageren ze er nog niet zo op als jij hem uitspreekt, want dat zal niet precies zijn zoals ze hem dagelijks horen, maar het is wel iets dat bij ze hóórt. Een wezenlijk stukje van hun identiteit.

Als adoptieouder moet je zelf kiezen wat je prettig vindt. Dit waren onze overwegingen. En dan nog: er zijn adoptiekinderen die hun oorspronkelijke naam mochten houden en dat afschuwelijk vinden. Of geweldig vinden. Er zijn adoptiekinderen die een nieuwe naam kregen en dat super vinden. Of heel jammer vinden. Hoe dat bij jouw kind zal uitpakken is totaal onvoorspelbaar – je kunt alleen maar afgaan op wat je zelf belangrijk vindt en daarin een keuze maken.

Reacties (2)

  1. Avatar Annemiek Wils schreef:

    Wij hebben voor onze jongens bewust hun Haïtiaanse voornaam aangehouden.Dat kwam eigenlijk mede doordat een geadopteerd familielid (binnenlandse adoptie rond 1970) tot 4x zijn naam veranderd heeft in de afgelopen jaren. We zien hem niet heel vaak meer, maar als we hem tegenkomen weten we eigenlijk niet zo goed hoe we hem moeten aanspreken… de kans is aanwezig dat hij inmiddels alweer anders heet… Het voelt als een zoektocht naar identiteit. Ons uitgangspunt was dat het uit te spreken moest zijn en dat er geen rare verbasteringen van gemaakt konden worden. En hoe de jongens hun naam ervaren? Vooralsnog is het geen issue, het hoort bij hun “Haïtiaans zijn”, net zoals ze (naar eigen zeggen) beter tegen heet water of heet weer kunnen dan wij. Ja mam, want wij zijn in een warm land geboren en zijn dat veel meer gewend dan jullie! 🙂

  2. Avatar CindyS schreef:

    Ik heb voor mijn Thaise zoon ook gewoon zijn voornaam aangehouden. Criterium was idd is het uit te spreken en kun je er mee gepest worden.

    Ik ben trots op zijn naam… want als ik google… dan vind ik er niet veel van. In Nederland is hij uniek. En laat het toch een uniek kind zijn!

    Mooi blog!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *