Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

Wij gaan weer naar school

In een wereld vol met (vaders en) moeders die blij zijn dat de zomervakantie voorbij was, bracht ik onze oudste zoon voor het eerst ook weer naar school. Na een zomervakantie die voor ons, ja echt waar, te snel voorbij is gevlogen.

Hilde - weer naar schoolDe levensgeschiedenis inclusief de schoolcarrière van onze zoon heeft alles te maken met die voorzichtige overgave aan weer een nieuw schooljaar. Onze zoon kwam bij ons, of liever gezegd: wij kwamen bij onze zoon toen hij nog geen anderhalf was. Zijn leven was tot dan toe niet heel fijn geweest en daarom genoot hij meteen maar van alle kleine dingen in het leven, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat en liefst ook ’s nachts. Ziek, of niet ziek, met of zonder speelgoed. Liefst wel altijd met papa of mama.
En dan…na driekwart jaar in Nederland begonnen we met wennen op een kleinschalig KDV. Twee dagen in de week ging hij daar naartoe en we moesten rondom die dagen veel ondertitelen: voor onze zoon, maar ook voor de pedagogisch medewerksters. Onze zoon werd vier en ging naar school. Dat was een heftige overgang en bovendien kreeg hij elk jaar of met zieke of zwangere juffen nog veel vaker een andere juf. Na de start in groep 2 zijn we verhuisd. Natuurlijk omdat het voor werk handig was, maar ook: terug naar de stad vanwege de voorzieningen die we (verwachten te) gebruiken.
In dat laatste jaar groep 2 ging het wat de leerplicht betreft steeds slechter met onze zoon. Hij zat meer thuis dan op school. Best gezellig en volgens onze zoon ook best fijn, maar het was een brevet van onvermogen: op school kon hij niet de ondersteuning krijgen die hij nodig had en liepen wij, samen met hem, tegen dichte deuren op.
We wisten dat het geen ‘gedrag’ was, dat gedrag van hem. We wisten ook na een jaar VIB en regelmatig extra contact met onze fijne VIB-mevrouw dat het niet persé met adoptie en hechting te maken had. Onze zoon heeft ook wat medische problemen die vast ook wel te maken hebben met zijn achtergrond: niets in zijn leven staat los van adoptie of zijn verdere geschiedenis.
De medische problemen werden helaas wat groter in het afgelopen jaar. Ze vormen daarmee een obstakel waar op zich al wel mee te leven is, maar…ze gaven ineens ook een handvat om ineens toegang tot onderwijs te krijgen waar onze zoon blij van wordt!

En daarom is het met trots dat wij vertellen dat onze zoon dit jaar regulier onderwijs krijgt, maar wel op een speciale school. Een school voor zieke kinderen, die er niet ziek uitzien, maar die na drie kwartier les even wat anders gaan doen. Een school waar sensorische integratie geen moeilijk hak-en-plak woord is en waar structuur duidelijk maar vriendelijk wordt geboden. Een school waar honderduit wordt gevraagd aan ouders wat hun kind nodig heeft om zich fijn te voelen en te ontwikkelen. Een school waar ieder kind mag leren op zijn niveau of manier en waar in alle rust en met alle aandacht wordt gegeten. Een school waar ik op de eerste dag al een vrolijk kind achterliet, inclusief zijn medische dossier, zonder geheimzinnig gedoe.

Na een paar weken school, met heus wat ups en downs, ben ik er voor het eerst ook blij mee ‘Wij gaan weer naar school!’.

Reacties (1)

  1. Jouke Jouke schreef:

    de aanleiding voor deze nieuwe school is minder leuk maar het klinkt super! Zoiets gun je eigenlijk ieder kind (en ouders)!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *