Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Wij zijn ook maar mensen

We hebben een nieuwe mantra in ons hoofd. Elke ochtend beginnen we de dag voor de spiegel, kijken we ons zelf in de ogen en zeggen we de woorden:

‘Vandaag reageer ik vanuit rust, begrip en liefde naar mijn kinderen.’

En dat herhalen we enkele keren, totdat het zit ingebed in onze gedachten, helemaal klaar om te beginnen aan een nieuwe dag!

En ik geef toe, deze mantra werkt ook echt bij mij. Urenlang heb ik geen problemen met de kinderen. Niet altijd hoor, eigenlijk alleen op werkdagen. En dan vooral wanneer ik al vroeg naar mijn werk ga, als de rest van het gezin nog boven is. En pas ’s avonds laat, als ik tegen etenstijd weer terug ben. Eenmaal thuis, tja, dan is rust en begrip al snel verdampt in aanwezigheid van de kinderen.

Maar even serieus nu, het hebben van kinderen, wel of geen adoptie, kan behoorlijk pittig zijn. Momenten van rust, begrip en liefde, zijn soms ver te zoeken. Bij ons wordt er net zo goed gemopperd, geschreeuwd en gehuild om van alles en nog wat.

En vaak, als adoptieouders, worden we daarnaast ook nog eens op een voetstuk geplaatst. Want wat zijn we toch geweldig, dat we die arme kindertjes een beter leven bieden. En wat hebben we ons toch ingeleefd in de achtergrond en de cultuur van onze kinderen. Wat goed van ons, dat we dat toch zo maar doen.

En ook, als adoptieouders, hebben we speciale voelsprieten uit staan, gesterkt met extra pedagogische kwaliteiten en specialisaties in opvoedkunde, hechtingsstoornissen en adoptieproblematiek. Zodat we elk piepje van onze kinderen kunnen analyseren en plaatsen in een context van adoptie, hechting, identiteit, geestelijke gezondheid en alle fases van de ontwikkelingspsychologie.

En niet te vergeten, worden we geacht op de hoogte te zijn van alle vormen van discriminatie, hulpverleningsmethodieken en traumaverwerkingsmethoden. Plus minimaal een basiskennis te hebben in de sociale en culturele antropologie wat betreft het land van oorsprong.

En dan moet het huishouden ook nog gedaan worden!

Kortom, er wordt nogal wat verwacht. De lat ligt hoog en ik geef toe, die leggen we vaak ook zelf zo hoog, misschien wel te hoog. Want ja, we willen toch al het goede voor onze kinderen. En daar hebben we veel voor over. Misschien wel zoveel, dat het ten koste gaat van andere dingen.

Ten koste van onszelf bijvoorbeeld.

Ken je die uitdrukking?
‘Zorg eerst voor jezelf. Denk maar aan de instructies die je krijgt in een vliegtuig; als de druk wegvalt, doe dan altijd eerst zelf het zuurstofmasker op, en daarna pas bij je kind.’

Allemaal leuk en aardig, maar probeer daar maar eens aan te denken, wanneer je in een neerstortend vliegtuig zit, in paniek, met gillende mensen om je heen en een verlammende angst dat dit niet goed gaat aflopen. Makkelijker gezegd dan gedaan.

Zorg eerst voor jezelf. Dat moet je wel kunnen.

Ik heb nog de luxe dat ik door de week naar mijn werk kan gaan, even een andere omgeving en andere gesprekken. Dat geeft lucht. Maar mijn wederhelft, als thuisblijfmoeder, heeft het een stuk lastiger. Zij zit continue in de frontlinie en momenten om afstand te kunnen nemen, die zijn schaars. Op een gegeven moment kan dat gaan opbreken.

Want geloof het of niet, ook wij, adoptieouders, zijn maar mensen.

Dus zijn er genoeg momenten waarop we flink uitvallen tegen de kinderen. Of dat we ze uit frustratie iets te stevig vastpakken en meesleuren. Of dat we harder gaan schreeuwen, of dingen zeggen waar we achteraf spijt van krijgen. En er zijn ook momenten dat we het niet meer weten, en dat het huilen nader staat dan het lachen. Of dat er bij ons tranen vloeien, uit pure onmacht of vermoeidheid. We vinden ons soms in een negatieve spiraal naar beneden, waarbij we het gevoel hebben dat we er niet meer uit kunnen komen.

De deuren rammelen in de sponningen, er vliegt van alles door de lucht. Gebonk op de trap, deuken in de kast, krassen op het tafelblad. Trappen tegen meubels. Slaan, schoppen, pijn doen en duwen. Straffen. Vechten, schreeuwen, krijsen, janken. Weglopen, terugkomen, vastklampen, afstoten. Het bloed onder de nagels vandaan.

En dan benoemen we niks meer, maar we schreeuwen, wanhopig bijna: ‘Waarom doe je dat? Waarom!?’

En uiteindelijk, komt er wel een antwoord.

De jongste zegt: ‘Omdat, papa, als we in China op vakantie zijn, dan laten jullie mij daar achter.’

En de oudste zegt: ‘Ik wil niet hier zijn, ik wil in China zijn, bij mijn China-mama.’

Met een diepe zucht, beseffen we het. Steeds blijkt het zo te zijn. Alweer. Nog een keer.

We laten hun armen los, we pakken ze op. Slikken onze woede weg. We halen diep adem, echt een flinke zucht. En dan zetten we die zogenaamde traumabril weer op, en kijken door de gekleurde glazen naar de achterliggende redenen van hun gedrag.

We steken onze voelsprieten weer uit. We herinneren onszelf aan de verschillende rouwfases, de soorten hechtingstoornissen en besluiten om ook maar eens weer wat adoptieboeken te herlezen.

En we benoemen weer. ‘Je bent bang dat …’, ‘Je mist je China-mama …’

En we zijn terug bij het begin.
We zijn ouders.
We zijn adoptieouders.
Tot aan de volgende keer, wanneer het weer mis gaat.

Want bovenal, zijn we ook maar mensen.

 

Reacties (2)

  1. Avatar Rebecca Wierks schreef:

    Zo herkenbaar! En wat een proces is dit hè? Met je zelf, met elkaar en met je kinderen. Mooi beschreven! Sterkte met het blijven uitzetten van je voelsprieten.

    Groet Rebecca

  2. Avatar Rob Marrevee schreef:

    Mooi beschreven.
    Adoptieouders zijn ook maar mensen die ook uit evenwicht raken.
    Zo belangrijk voor de kinderen dat hun ouders hen een veilige omgeving bieden.
    Dat valt echt niet mee.
    In adoptieland gaat er veel hulpverlening naar de kinderen, maar voor de ouders zou er ook veel meer persoonlijke steun mogen worden geboden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *