Kim Kugler

Kim Kugler

Ik ben Kim. Ik woon samen met Léon en wij zijn de ouders van de 5,5 jarige N. Zij komt uit Nigeria en is in 2013 door mij alleen geadopteerd. Elke dag met haar is de mooiste dag.

Wormpjes in je neus

Zijn we eindelijk, na bijna een jaar logopedie, af van het slissen bij de s en de z, blijft haar mondje openstaan bij kleuren, concentreren en tja, eigenlijk bij alles.
Erop letten, oefeningetjes doen en er op een positieve manier mee bezig zijn lijken niet voldoende te helpen. De vraag rijst of ze wel genoeg lucht krijgt met de mond dicht. Dat was twee jaar geleden namelijk aanleiding voor een bezoekje aan de KNO arts, met een verwijdering van de neusamandelen als resultaat.

Het plan was duidelijk: we gingen nog eens op herhaling bij de KNO. Ik vroeg N of ze nog wist wie de dokter was. We bespraken nog een keer wat er ging gebeuren: in een stoel zitten: de dokter kijkt met een lampje in je keel en neus, misschien ook nog even in je oren. “Geen probleem”, was haar oordeel en we gingen lopend/steppend naar het ziekenhuis.
N had om de wachttijd te doden van de 15 legoblokjes die er lagen toch al zeker 10 variaties gebouwd, wat in het kader van: hoe minder, hoe creatiever, best een goede score was. Na ellendig lang wachten mochten we naar binnen. N ging meteen in de voor haar bestemde troon zitten. Ik kreeg na haar een hand, wat natuurlijk meteen een goede binnenkomer is. Gewillig ging de mond open en er werd ge-oooht en aaaht op vraag. “Zo”, was het oordeel, “Nu nog even deze roze wormpjes in je neus duwen, dan mag je met mama naar buiten en roep ik je zo weer naar binnen.” “Die wormpjes verdoven je neus”. Pardon!
“N, de dokter gaat deze watjes, in de vorm van wormpjes, met roze verdovingsspul erop, in je neus doen om straks beter in je neus te kijken, dat zijn natuurlijk geen echte wormpjes he”. Dokter kijkt me beduusd aan, dochter heeft ogen op schoteltje en kijkt nog een slagje meer beduusd. Ze zegt niks, slikt, en laat zich de watjes in de vorm van wormpjes in haar neus steken, met een gevaarlijk lange pincet. Ze knijpt mijn hand fijn. Ik bedenk me intussen of ik nu in de categorie curling ouder val (los alles op voor je kind), of in de categorie: benoem-de-zaken-gewoon-zoals-ze-zijn-ouder.

We lopen terug naar de wachtkamer. N is, voor mij althans, zichtbaar ontdaan. Ik neem haar op schoot. Ze wil even goed zien wat er in haar neus zit, dus we maken een selfie. Heel charmant, maar voor haar de bevestiging dat er echt twee lange stukken wat in haar neus zitten. Ik trek haar naar me toe en wieg haar een beetje. Dat werkt meestal goed om te kalmeren. De mensen tegenover ons kijken nieuwsgierig waarom zo’n groot kind, ze heeft haar lengte niet mee, op schoot zit met vingers in de mond. Een blik in hun richting is voldoende om hun de andere kant op te laten kijken. Ik ben blij dat ik deze blik de laatste jaren, zowel in werk en privé heb weten te perfectioneren.
We worden weer naar binnen geroepen en mijn dappere meisje klimt zonder mokken weer op de stoel. De watjes zijn er snel uit, en dan komt de kers op de taart: een lange slang met camera die dus door die zelfde neusgaatjes naar binnen moet. Het lukt. De amandelen bleken niet aangegroeid, dus opereren is niet nodig. Meer, en vooral anders oefenen is het advies.

We staan buiten. “Je vond t spannend he” zeg ik. Ze zegt niks. Kijkt langs me door en stept zo traag dat ik het ding maar van haar overneem. De hele middag is ze bedeesd. In het begin van de avond volgt een kleine ontploffing om ogenschijnlijk niks. Het is druk in het hoofdje van de kleine binnenvetter, alleen het moment van uitbarsting nog onbekend. Bij het tandenpoetsen vraag ik haar een beetje op te schieten, waarna ze in snikken uitbarst. Ze snikt en hikt en stort zich in mijn armen. Gelukkig maar, denk ik, de kraan is open. We gaan samen liggen. Ja, ze vond ‘’t spannend, want de dokter deed iets wat ik niet gezegd had. Ik had dus niet goed opgelet volgens haar. Ik deel met haar dat ik dit ook niet vooraf wist, en dat ik het anders echt wel gezegd had. Dat wist ze ook wel, “hoor mama”. Ze vond het ook gek dat de dokter wormen in haar neus wilde doen, dat dóe je toch niet! Vervolgens wil ze de ziekenhuis scene nog 5 maal op haar beer toepassen, met bijpassende stemmen van de dokter en van mij erbij. Dan zegt ze: “Poe poe, het voelt weer licht in mijn buik. Ik kan nu gaan slapen hoor, lekker!” En daarna: “Maar mam, volgens mij was het geen echte KNO dokter. Want in mijn oren heeft hij niet eens gekeken.”

Reacties (1)

  1. Avatar Monique schreef:

    Oh Kim, wat een heerlijk stuk alweer, ik
    moet altijd lachen als ik jouw stukjes lees en zie het al helemaal voor me😅!! Die dappere N en lieve mama …………..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *