Angel

Column van Sandra Benschop

Het is zondagochtend en ik zit in bed, laptop op schoot, koffie binnen handbereik. Beneden wordt Fortnite gespeeld. Ik lees door de notities die ik heb gemaakt toen ik negen jaar geleden voor het eerst in Kenia verbleef voor de adoptie van onze oudste. Ik word in één klap terug in de tijd geworpen en de prille gevoelens van het moederschap doorstromen me weer. Van het adoptie-moederschap.

Die eerste fase, zowel in Nairobi, als later in Rotterdam, was ik me nog heel bewust van het bijzondere van het geadopteerd zijn van onze zoon. Had het gevoel dat er veel naar ons gekeken werd. En noemde ik het ook vaak. Op gevoelsniveau was het bij de eerste ontmoeting gepiept. Tussen hem en mij. Iets in hem deed ‘Sesam open U’ en dat gebeurde toen buiten mijn wil om en de verbinding was daar. Ik schreef in die tijd ‘de woorden onvoorwaardelijke liefde hebben nu pas inhoud gekregen’.

Maar dan komen dus de ogen van de anderen! Wat zien zij? En welke verhalen maken zij in hun hoofd? In Nairobi werd ik soms bedankt met een ‘God bless you’ en voelde een groot ongemak. In Rotterdam kreeg ik vragen te verstouwen waarin de woorden ‘echt’, ‘eigen’ en ‘anders’ voorkwamen en voelde een nog groter ongemak. Mij had je in die tijd zo op de kast.

Inmiddels sta ik er bijna nooit meer bij stil dat de jongens geadopteerd zijn. Zie ik mijn echt eigen zonen die niet anders zijn dan hun leeftijdgenoten. Krijg ik er eens een vraag over dan moet ik echt even nadenken. Krijg ik een impertinente vraag, dan maak ik een lolletje, of reageer gevat, of doe iets lik-op-stukkerigs, maar de angel is er wel uit. Het bijzondere er wel af. De oudste kijkt mij ook wat fronsend aan als ik hem vraag of hij er wel eens bij stil staat dat hij geadopteerd is. Nou, nee, is het antwoord.

En daar zit nou net de nieuwe angel. Want wat als ik nou iets wezenlijks over het hoofd zie en signalen niet goed interpreteer? Dat kan mij bij de strot grijpen.

Zie ook: sandrabenschopcoacht.nl