China is levenslang

Geadopteerde Harm-Yun Zoet
Leeftijd: 23 jaar
Beroep: binnenkort grondsteward op Schiphol
Woonplaats: Boskoop

In mijn officiële papieren staat: ‘Is te vondeling gelegd voor de deur van het kindertehuis’. Dat blijkt niet te kloppen, ik ben verderop in de wijk, in een gebouwtje gevonden. Ach, zo blijkt er wel meer niet te kloppen van wat er destijds bij de adoptie is gezegd.

Dat weet ik, omdat ik inmiddels mijn beide biologische ouders heb gevonden en ik bovendien aardig goed Chinees spreek. Dat maakt het gemakkelijker om contact te hebben met mijn biologische familie.
Daar heb ik trouwens jarenlang geen enkele behoefte aan gehad. Toen mijn zus in 2010 naar China wilde op rootsreis, wilde ik in eerste instantie niet mee. Totaal geen behoefte aan. Op het laatste moment besloot ik om toch mee te gaan. Ik vond het erg spannend en had veel boze buien daar. En toen ik vlak daarna hoorde van een geadopteerd Chinees meisje dat zij haar ouders had gevonden, wilde ik ook op zoek.
Even dachten we beet te hebben, maar toen bleek het DNA toch niet overeen te komen. Dat was een forse tegenvaller. We vervolgden de zoektocht met behulp van zoekster in China. Ik kwam in de krant te staan en zij hing overal posters op en deelde flyers uit. Een tijd later kwam er plotseling een mailtje binnen van een meisje dat beweerde mijn zus te zijn… En ze bleek gelijk te hebben. Alles klopte! Heel bijzonder.
Niet lang daarna zijn we naar China gereisd om de familie te ontmoeten. We hadden geen tolk bij de eerste ontmoeting, dus ik kon bijna niks vragen. Inmiddels ben ik al vele malen daar geweest. Na de havo besloot ik de studie Oriëntaalse taal en cultuur te gaan volgen in Maastricht. Ik ben daarvoor in China op stage geweest, heb er een half jaar gewoond. Eerlijk gezegd beviel het me helemaal niet zo goed daar. Ik vind het niet prettig hoe ze met elkaar omgaan, ze zijn nog veel directer dan wij in Nederland. En ik voelde me er niet zo op m’n gemak. De stad waar ik studeerde, was overigens zo’n 2000 kilometer van mijn biologische ouders vandaan. Dus ik heb ze alleen aan het begin en einde van mijn verblijf kunnen zien.
Achteraf heb ik een beetje spijt van mijn studiekeuze, het levert weinig goede kansen op een baan op. Ik werk nu op Schiphol in de horeca, in een Aziatische zaak, dat wel, en ik begin straks als grondsteward. Dat is wel leuk. Het helpt dat ik heb geleerd de Chinese taal te spreken, maar ik beheers het nou ook weer niet zo geweldig dat ik er voor mijn werk echt veel mee kan. Voor het contact met mijn zusje is het wel prettig. Zij spreekt amper Engels en mijn Chinees is goed genoeg om huis-tuin-en-keukengesprekken te voeren, dat wel. We hebben regelmatig contact via WeChat. Onlangs is ze drie weken lang hier bij ons op vakantie geweest. Toen was het zeker fijn dat ik de taal spreek, want anders is het echt lastig om met elkaar te communiceren. Ik merkte ook wel dat we op bepaalde gebieden best op elkaar lijken. Het voelde heel natuurlijk, maar toch botsten de culturen soms wel.

Harm-Yun is de biologische zoon van Wang Ying en de zoon van adoptiemoeder Mirjam Zoet.