De tweede was amper in Nederland, toen vertrok mijn man

Adoptieouder Marit
Leeftijd: 37 jaar
Moeder van twee kinderen 12 en 10
Beroep: docent
Woonplaats: Zuid-Holland

Als jong stel hebben we veel over de wereld gereisd. Onderweg kwam al snel de vraag: willen we een gezin? Het antwoord was ja, maar de kinderen hoefden niet per se van onszelf te zijn. We vonden dat er al genoeg kinderen op de wereld waren die nog een goed plekje konden gebruiken. Daarom hebben we al vrij snel voor adoptie gekozen. We hebben flink gespaard en toen we alle procedures doorlopen hadden, hebben we tegen de vergunninghouder gezegd: ‘We hoeven niet op een wachtlijst. Als jullie een kindje hebben waar je geen ouders voor kunt vinden, dan mag je ons bellen.’ Ze zeiden direct: ‘We hebben een jongetje dat hiv-positief is.’ Het is alweer wat jaartjes geleden, in die tijd waren kinderen met hiv nog moeilijk te matchen. Zes weken later zaten we al in het vliegtuig om onze zoon op te halen.

Min of meer hetzelfde gebeurde enkele jaren later toen we een voorstel kregen voor een tweede kind, een meisje. Dat ging ook heel snel. Het was een bewuste keuze van ons allebei. Absoluut. En we wilden graag drie kinderen adopteren.
Maar de tweede was pas een paar maanden samen met ons in Nederland toen mijn man aankondigde dat hij wilde scheiden. Hij heeft de kinderen nog mee op bed gelegd, gaf me een rekening die nog betaald moest worden en is vertrokken. Daar stond ik dan: plotseling was ik een alleenstaande moeder.

Natuurlijk, ik had wel wat aan hem gemerkt, maar ik wist niet wat het was. Ik dacht: er klopt iets niet, ik kan niet meer tot hem doordringen. Ik gooide het op de adoptie van de tweede. Die was nogal moeizaam verlopen. We moesten erg lang in het land van herkomst blijven, ze reageerde heel heftig en had een ernstige special need. Dus dacht ik: het is logisch dat we moe zijn, het komt wel goed als onze jongste wat meer vertrouwen in ons krijgt en gaat beseffen dat wij haar niet in de steek gaan laten. Dat vertrouwen begon net te komen toen hij vertrok. Vervolgens heeft ze ook een enorme terugval gehad. Ze begon zichzelf pijn te doen. De oudste reageerde heel verdrietig: “Waar is papa?” Hij begreep het niet, dat was mega-zwaar.
Bovendien: ik was gebroken, zat op de bodem van de put. Maar als ik dan naar de slapende kinderen keek, dacht ik: kijk eens hoe rijk ik ben, daar ligt mijn hart. Soms lag ik ’s avonds in bed te huilen en kwam mijn zoon bij me liggen, pakte hij mijn hand vast en zonder iets te zeggen sliepen we samen verder. Of ik kreeg zomaar een kusje van de jongste.
Op een gegeven moment werden we met z’n drieën zo close dat ik dacht: hij heeft mijn hart gebroken door weg te gaan, ik was een hoopje ellende, maar ik weet nu ook: ik ben een sterk wijf. En door te vertrekken heeft hij me het mooiste cadeau gegeven dat er bestaat, de band die ik met mijn kinderen heb is onbetaalbaar. We vormen met z’n drieën echt een hecht team.

De naam Marit is vanwege privacy gefingeerd.