Dit ben ik…

Geadopteerde Monique
Leeftijd: 53
Getrouwd, moeder van twee kinderen (21 en 19)
Beroep: ambulant begeleider
Woonplaats: Berkel en Rodenrijs

Mijn kindertijd was fijn en vrij onbezorgd. Soms speelde het geadopteerd-zijn op, bijvoorbeeld als ik voor school een babyfoto mee moest nemen om een stamboom te maken. Zo’n foto had ik niet.
Op de middelbare school was het anders, je kunt dan meer zelf bepalen aan wie je over je adoptie vertelt en aan wie niet. Sommige leraren ontdekten het pas tijdens een ouderavond. Zelf ging ik rond die tijd beter beseffen en begrijpen hoe ik door anderen werd gezien. Ik merkte dat mensen mijn donkere uiterlijk en oer-Hollandse gewoonten soms verwarrend vonden.

Tegen de tijd dat ik zestien, zeventien jaar was, werd ik steeds nieuwsgieriger naar mijn geboorteouders, maar ik vond het moeilijk ten opzichte van mijn adoptieouders om dat te zeggen. Mijn moeder begreep dit, mijn vader vond het lastiger. Met name omdat hij mij wilde beschermen, hij dacht dat de antwoorden die ik zou vinden, mijn leven niet per se makkelijker zouden maken.
Maar nog altijd ben ik blij dat ik de antwoorden heb en het me niet meer hoef af te vragen. Ook kan ik mijn geschiedenis nu delen met mijn eigen kinderen, het is tenslotte ook een deel van hun identiteit.
Ik ben dus op zoek gegaan en mijn moeder was vrij snel gevonden. Ze reageerde in eerste instantie niet op het verzoek van Fiom om contact op te nemen. Toch stemde zij uiteindelijk in toe in een ontmoeting. Ze was vriendelijk en ik mocht haar alles vragen. Ze is precies twee jaar na mijn geboorte, op mijn geboortedag getrouwd en met haar man naar Amerika vertrokken, zij hebben samen twee kinderen gekregen. De keuze om destijds met mij te breken was voor haar definitief. Inmiddels kan ik haar keuze veel beter begrijpen.
Over mijn vader wilde ze niet veel vertellen. Ik heb hem toch gevonden, althans de familie, hij zelf was toen helaas al overleden. Hij bleek van Surinaams/Chinese afkomst. Al ben ik gewoon in Nederland geboren (mijn moeder was Nederlandse), dat Surinaamse verbaasde me niet maar dat mijn opa Chinees was, vond ik verrassend. Mijn geboorteouders hadden een serieuze relatie maar mijn moeder besefte toen ze zes maanden zwanger was, dat het niet ging werken en besloot daarom mij af te staan ter adoptie.
Ik ben opgegroeid bij warme en liefdevolle adoptieouders, samen met mijn adoptiezusje dat twee jaar jonger is. Omdat ik donkerder van huidskleur ben dan mijn adoptieouders vertelde mijn moeder mij voordat ik naar de basisschool ging dat ik geadopteerd was, zodat ik beter op vragen of opmerkingen van andere kinderen zou kunnen reageren.
Ik vind het jammer dat ik mijn vader nooit heb ontmoet. Wel heb ik er een leuke, lieve halfzus bij, een dochter van mijn vader. Omdat ik een half jaar geleden mijn adoptiedossier heb ingezien bij de Raad voor de Kinderbescherming, een heel boekwerk, heb ik mijn moeder alsnog wat beter leren kennen. Het is nou eenmaal zo gegaan. Het is onderdeel van waar ik vandaan kom, van wie ik ben. Ik ben een positief mens, leef mijn leven en geniet ervan. Mijn ervaringen met afstand en adoptie deel ik met jongere geadopteerden zodat ze er misschien wat aan kunnen hebben. Daarvoor heb ik ook twee (doe)boekjes gemaakt: ‘Dit ben ik’ en ‘Dit ben ik 2.0’, voor kinderen van 7 tot 12 jaar.
Bestellen kan door een e-mail te sturen naar: schmeitzmonique@gmail.com.