Drieluik: adoptieouder Elly Nibbering

Adoptieouder Elly Nibbering
Leeftijd: 63 jaar
Getrouwd: moeder van drie kinderen
Beroep: huisvrouw
Woonplaats: Zwanenburg

Wij delen een dochter

Omdat ik dol was op kinderen ging ik aan het werk als peuterleidster. Na ons huwelijk wilden we op een gegeven moment graag kinderen. Toen bleek dat we verminderd vruchtbaar waren. We twijfelden even tussen pleegzorg en adoptie maar kozen al vrij snel voor het laatste. Dat werd een lange procedure. Het heeft ruim vijf jaar geduurd voor we onze zoon in Brazilië konden ophalen.

Vervolgens mochten we anderhalf jaar later, dat ging gelukkig wel heel snel, weer naar hetzelfde tehuis om een tweede kindje op te halen. Dit keer sloten we daar Carin in onze armen. Dat was nog een beetje gek gegaan. Aanvankelijk hadden we een voorstel gekregen voor een jongetje. Dat vonden wij prima. Vervolgens kregen we te horen dat er voor ons een meisje was. Dat vonden we fantastisch maar ook krankzinnig. We zeiden nog: “Dan nemen we dat jongetje ook wel mee”, maar dat mocht niet, hij ging naar een andere familie.
Compleet onverwacht bleek ik enkele jaren later zwanger… Toen hadden we drie kinderen, een zoon en twee dochters. Twee bruine wenskinderen en een blank biologisch kind. Onderling zien ze zelf het verschil niet, en wij ook niet. De buitenwereld ziet het wel, we merken weleens dat mensen het een eigenaardige situatie vinden. Wij zelf nooit.
De adoptie was in ons gezin eigenlijk nooit een issue. We hadden wel gezegd dat we op vakantie naar Brazilië zouden gaan als 25 jaar getrouwd waren. Rond die tijd vroegen onze ouders echter veel zorg en konden we niet weg. Bovendien heb ik ontzettende vliegangst, dus ik durfde eigenlijk ook niet zo goed. Kortom, het kwam er niet van, we gingen niet.
Toen was Carin zo stoer dat ze alleen ging. Dat vond ik heel dapper. Ze ging eigenlijk helemaal niet op zoek, maar ze heeft met behulp van het gastgezin waar ze verbleef tijdens diezelfde reis binnen de kortste keren haar biologische moeder gevonden. Ze belde ons meteen toen ze dat hoorde. Het was hier in Nederland midden in de nacht op dat moment, ik vergeet het nooit. We wisten helemaal niet dat er zoiets stond te gebeuren, dat hadden we niet verwacht. Maar ik was heel blij met de uitkomst.
Later zijn we met z’n allen, met hele gezin naar Brazilië gegaan om de familie te ontmoeten. Carins moeder ging zich heel erg verontschuldigen tegenover mij. Over dat ze haar kind had afgestaan. Terwijl wij ons schuldig voelden omdat wij haar kind hadden gekregen. En eigenlijk is dat puur een kwestie van wel en geen geld. Dat is raar. Maar de situatie was zo en daar sta je dan, jaren later tegenover elkaar, natuurlijke ouders en adoptieouders. Wij kunnen elkaar gelukkig recht in de ogen kijken en zeggen: “Wij delen dezelfde dochter.”
Helaas zijn de gevolgen voor Carin zelf minder. Zij worstelt nu ontzettend met de gevolgen van de ontmoeting. Voor haar is het heel dubbel. Voor ons is het naar om te weten dat je kind pijn heeft. Voor Nazaré, haar natuurlijke moeder, is het wreed dat ze haar kind heeft moeten afstaan, maar gelukkig weet ze nu waar ze is. Uiteindelijk is de situatie zoals ie is.

Elly is de adoptiemoeder van Carin