Drieluik: adoptieouder Hilda Arling

Leeftijd: 45 jaar
Getrouwd met Erwin, moeder van Jianli (7)
Beroep: balie-assistent tandartspraktijk
Woonplaats: Emmer-Compascuum

Een gezin vormen was voor ons niet weggelegd, dacht ik

Vijftien jaar lang hebben we gewacht tot we een kindje kregen. Dan sta je in China, wil je hem in je armen sluiten en dan wijst hij je af. Dat is heel heftig.

Jianli was 4,5 jaar oud toen we hem mochten ophalen in China. In het begin was het heel zwaar. Hij accepteerde mijn man niet, wilde absoluut niet bij hem zijn. Gelukkig gaat het nu wel hartstikke goed met die twee.

We hebben zeven jaar lang zelf geprobeerd om kinderen te krijgen, inclusief zes keer ivf. Omdat er bij ons allebei niets bijzonders was te vinden waarom het niet zou lukken, hebben we het heel lang volgehouden. Maar er gebeurde helemaal niets. Dat ging gepaard met veel hoop en verdriet.

Vervolgens kozen we voor adoptie en daar zijn we ook nog eens acht jaar mee bezig geweest. Aanvankelijk duurde het wat langer omdat we voor een gezonde baby gingen. Later hebben we onze voorkeur aangepast en hebben we drie keer aangegeven voor een special needs kinds je te willen gaan. Eén keer hebben we zes weken van alles hiervoor geregeld en toen werd het afgewezen zonder opgave van reden. Twee andere keren mochten wij ook niet de ouders worden van het betreffende kind. Iedere keer hadden we weer hoop en vervolgens veel verdriet. Ik heb regelmatig gedacht dat het voor ons niet weggelegd was om een gezin te vormen. We zijn er allebei echt ziek van geweest.

Op een gegeven moment, in oktober 2012, hebben we de vergunninghouder gebeld met de mededeling: dit trekken we echt niet meer. En toen ging op 5 december de telefoon dat er een kindje voor ons was. Onze grootste wens ging in vervulling! Op 15 februari zijn we afgereisd naar China, begin maart zijn we samen met Jianli thuisgekomen.

In het begin was het heel pittig. In die tijd ben ik spontaan negen kilo afgevallen. Aan de ene kant waren we heel blij, aan de andere kant heel moe. Omdat hij zijn papa niet accepteerde, heb ik Adoptievoorzieningen gebeld en om een consult gevraagd. Daardoor veranderde er nog niet zoveel maar het leverde wel meer begrip op: wat er gebeurde, was geen uitzondering, dat komt vaker voor en je moet elkaar de tijd geven en de rust om te contact te laten groeien.

We hebben ook moeten leren hoe we met hem om moesten gaan. In het begin wilde ik veel meer grip op de situatie houden, nu wil ik het vooral veilig en rustig houden voor hem. Niet te veel aan hem trekken, niet te veel willen. De buitenwereld blijft soms nog wel wat spannend, op school is het belangrijk dat de juf hem ziet. Hij was een heel klein mannetje toen hij kwam, heeft veel liefde en aandacht gemist in zijn jongste jaren. Over het algemeen gaat het nu heel goed. Hij moet in alles groeien en dat heeft gewoon tijd nodig.

Zodra het kon, na een jaar, hebben we de procedure in gang gezet voor een tweede kindje. Omdat onze leeftijd natuurlijk begint te dringen en omdat het de vorige keer zo tegen heeft gezeten en zo lang heeft geduurd. De Raad voor de Kinderbescherming vond het echter niet zo’n goed idee en we kregen een opschorting… Maar in december kregen we te horen dat we onze beginseltoestemming kregen. Alles is nu in orde en in theorie kan elk moment de telefoon gaan. Heel spannend. Ook voor Jianli, we zijn druk bezig om hem goed voor te bereiden op het feit dat hij een broertje of een zusje krijgt en dat we dan naar China gaan.

Ik denk dat we nu wel veel wijzer en rustiger vertrekken dan de vorige keer. We hebben heel veel geleerd. Met name om mij eigen gevoel te volgen, dat is toch vaak het beste.