Drieluik: adoptieouder Linda Verbeek

Leefijd: 40 jaar
Getrouwd met Karsten Kaspers
Moeder van dochter van 3 jaar
Woonplaats: omgeving Leiden

De adoptie moet geen verrassing worden voor haar

Eigenlijk gingen we voor Ethiopië. Binnenlandse adoptie was ook als een mogelijkheid geopperd, al was de kans dat dat zou lukken niet zo groot, werd erbij gezegd. We hebben toen aangegeven dat we toch openstonden voor die optie omdat bij ons een kind dat een plek nodig heeft, van harte welkom is. We hebben ook nog even pleegzorg overwogen toen duidelijk werd dat zwanger worden bij ons niet vanzelfsprekend was. Maar het werd adoptie en we kozen voor Ethiopië. Daar zijn we naartoe op vakantie gegaan met het idee: dan weten we alvast wat van het land waar ons kind straks vandaan komt. Niet dus…

Op een dag kwam ik thuis van mijn werk en er stond een bericht op het antwoordapparaat van de Raadsmedewerkster. Ik begreep de boodschap niet helemaal. We hadden nét onze beginseltoestemming verlengd – we stonden inmiddels ruim vier jaar op de wachtlijst – dus ik dacht in eerste instantie dat het daarover ging. Dat er misschien toch nog vragen waren of zoiets. “Raar, de verlenging was toch rond?”, zei ik tegen mijn man.
Een kwartier later belde ze weer, ze vertelde: “Ik mag jullie iets voorleggen. Het is een meisje van bijna vier maanden oud, ze is gezond en ze is geboren in Nederland.” We zeiden onmiddellijk: “Ja, dat is goed!” Maar we moesten er per se eerst een nachtje over slapen. De volgende dag hadden we wel een heleboel vragen maar het was nog steeds een ‘ja’. Daarop kregen we twee foto’s en wat informatie over haar achtergrond.
Ze verbleef op dat moment in een pleeggezin en de bedoeling was om haar zo snel mogelijk bij ons onder te brengen. Dat duurde nog dertien dagen. Toen was alles geregeld.
Ze is nu ruim drie jaar bij ons en het gaat heel goed. We hebben een fotoboekje uit haar tijd bij het pleeggezin en dat wil ze af en toe bekijken. Dan zeggen wij: “Dit is waar je woonde toen je net was geboren, voor je bij ons kwam.” We hebben niet de neiging om iets te verzwijgen. Het besef dat ze is geadopteerd, is voor haar op dit moment waarschijnlijk nog heel ver weg, maar we willen dat op een natuurlijke manier onderdeel laten zijn van haar leven. Adoptie moet straks geen verrassing worden voor haar. Bij buitenlandse geadopteerden is dat vaak sowieso al duidelijk omdat het zichtbaar is. Dan zien mensen het bijvoorbeeld aan de huidskleur. En je haalt dan als ouder wellicht dingen uit het land van herkomst in huis die opvallen. Bij ons kan dat niet. Vaak zeggen mensen ook tegen mij: “Goh, wat lijkt ze veel op jou”, haha. Ik vind dat leuk maar ik vind ook dat ik dan moet benoemen dat ze geadopteerd is. Daarop volgt dan meestal de vraag: “Oh, uit welk land komt ze dan?” Als ik Nederland zeg, zijn de meeste mensen dan in eerste instantie wel een beetje verbaasd.
Via Fiom is er informatie beschikbaar over haar biologische ouders. Zij wilden zelf geen open adoptie, geen ontmoeting, maar ze hebben gevraagd of wij één keer per jaar informatie en foto’s naar Fiom willen sturen. Dat doen we. En omgekeerd hebben wij aan hen algemene informatie gevraagd over wie zij zijn. Ook hebben we ze verzocht een of meerdere foto’s achter te laten bij Fiom, zodat die beschikbaar zijn als onze dochter erom vraagt. Alle gegevens hebben we in het dossier bij Fiom gelaten en nog niet ingezien, want we vinden dat dit iets persoonlijks is voor onze dochter. Laat het maar daar, tot zij er zelf aan toe is. Het is haar verhaal, het is fijn dat er gegevens beschikbaar zijn. Ergens geeft me dat een goed gevoel. Soms is het wel een gek idee dat je haar biologische ouders zomaar tegen zou kunnen komen op straat, maar daar sta ik niet veel bij stil.

Het Drieluik in dit nummer heeft als thema binnenlandse adoptie. De voornaam van de dochter in dit verhaal is uit privacyoverwegingen weggelaten. Het is een bijzondere naam, die ze van haar biologische ouders heeft gekregen.