Drieluik: adoptievader Masjel van Ooijen

Beroep: gemeenteambtenaar
Woonplaats: Druten
Leeftijd: 60 jaar
Getrouwd, vader van Angéla en Gido, opa van Nick en Max

Hun geluk stond altijd voorop

Mijn vrouw Gerdie en ik kozen destijds in de jaren tachtig bewust voor adoptie. We wilden wel graag voor kinderen zorgen, maar dat hoefden niet per se kinderen van onszelf te zijn. Er waren genoeg kinderen op de wereld die onze hulp wel konden gebruiken, vonden wij. Idealisten? Nou, niet helemaal, ook egoïsten hoor. Anders hadden we ook wel geld over kunnen maken. We deden het gewoon voor onszelf. We waren samen gelukkig en wilden dat geluk en onze liefde graag overbrengen en delen met kinderen. Een win-winsituatie zeg maar.

We hadden geen voorkeur voor een bepaald land. We wilden wel graag reizen om de kinderen in hun eigen land op te halen. Dat kon niet overal, daardoor vielen er al weer wat opties af. Zo werd het eigenlijk bij toeval Colombia. Angéla was twaalf weken oud toen we haar in de armen mochten sluiten. Dat was in 1986. Vijf jaar later, in 1991, volgde Gido. Ook hij was ongeveer drie maanden oud toen we hem kregen.

Tijdens de adoptieprocedure hadden we aangegeven dat ons kind een operabele handicap mocht hebben. Toen ze belden met het voorstel om Gido te adopteren, bleek dat hem iets mankeerde. Er werd gezegd: ga maar even naar de huisarts om te bespreken wat dat precies kan betekenen, voor je een beslissing neemt. Maar wij zeiden meteen: we gaan helemaal niet naar de huisarts, dat is niet nodig. Wij willen dolgraag voor hem zorgen.

Dat er vijf jaar zit tussen de adoptie en leeftijd van Angéla en Gido had wat praktische redenen. Maar achteraf paste het juist prima. En die twee kunnen echt niet meer zonder elkaar. Al hebben ze allebei heel verschillende levens, ze zijn er onvoorwaardelijk voor elkaar. Terwijl ze geen bloedband hebben en ook wel anders zijn. Angéla is meer van het aanpakken, is getrouwd, heeft twee kinderen. Gido laat dingen wat meer op zijn beloop.

We hebben ons best gedaan om ze zo goed mogelijk groot te brengen en daar moet je ook een beetje geluk bij hebben. We hebben geen extreme dingen meegemaakt, ook niet in de puberteit. Gido moesten we altijd wel iets meer achter zijn vodden aanzitten. Angéla was uit zichzelf al meer van: hup, hup.

Opvoeden kun je niet uit een boek leren, je doet wat in je aard zit. Consequent zijn, grenzen aangeven, dat is belangrijk. En zorgen dat ze hun eigen verantwoordelijkheid nemen, niet de dingen van ze overnemen, daar help je kinderen niet mee. Bij alles wat we deden, stond hun geluk altijd voorop.

Meteen na het behalen van zijn zwemdiploma’s wilde Gido op dansen. Wij vonden het prima, ook toen hij ermee door wilde gaan, er zijn beroep van wilde maken. Geen probleem, als je een droom hebt, moet je proberen die waar te maken. Je moet gaan voor je passie.

Dat hij in zijn puberteit naar Colombia wilde, ook geen punt. We zijn altijd heel open geweest over adoptie. Toen ze klein waren, keken we samen naar video’s van Colombia als ze wilden, en als ze erover wilden praten, kon dat. Dat wisten ze, dus het hoefde niet zo vaak. Uiteindelijk heeft Gido ervoor gezorgd dat ook Angéla op zoek ging naar haar biologische familie. Aanvankelijk voelde zij die behoefte niet zo. In 2007 zijn we met het hele gezin daarnaartoe geweest en hebben we beide families bezocht.

Vier jaar later, Angéla was toen inmiddels zelf moeder, hebben we dat nog een keer gedaan. Gido is daarna nog twee keer teruggeweest. Samen met Angéla en – als het kan ‑ haar gezin wil hij geloof ik nog wel vaker. Zelf hoef ik niet zo nodig meer mee. Ik geef het geld dat onze reis zou kosten dan liever aan hen.

Als ik vakantie heb, ben ik graag bij het water. De zee, een beekje, een rivier, dat vind ik mooi. Als ik langs de Waal wandel, loop of fiets met een goed muziekje in mijn oor, kan ik heel blij worden. Gido loopt ook hard, net als ik, en hij kent veel muzieksoorten, ik ben blij dat ik hem dat mee heb kunnen geven.

Masjel van Ooijen is de adoptievader van Gido.