Drieluik: afstandsvader Rafael Lopez

Beroep: bouwvakker
Woonplaats: Montería, Colombia
Leeftijd: niet bekend, naar schatting ongeveer 50 jaar
Getrouwd, vader van 8 kinderen (één afgestaan ter adoptie)

Gido herkende me onmiddellijk

Bij het afscheid, vlak voor zijn vertrek naar Nederland, gaf Gido me een cadeau. Daar schrok ik een beetje van, ik had niets voor hem. Toen heb ik mijn ketting met kruisje afgedaan en hem bij hem om zijn nek gehangen. Daar was hij ontzettend blij mee, hij zei dat hij het altijd zal dragen. Dat vind ik mooi. Zo ben ik toch altijd een beetje bij hem.

Toen Ingrid, de moeder van Gido, zwanger raakte van hem had ik al een gezin met een andere vrouw. Het was van één ontmoeting… Eerder hadden we al een relatie gehad, we waren geliefden en buren. Daarvan hadden we samen al een kind, een meisje. Maar er was geen mogelijkheid om samen verder te gaan, want ik was al getrouwd. Ingrid ging naar Bogotá, om te werken. Ik bleef in Montería, de plaats waar we allebei geboren en getogen zijn. Twee jaar later kwam ze terug voor familiebezoek, toen is Gido ontstaan. Ze ging zwanger terug naar Bogotá. Daar zou ze het kind afstaan ter adoptie. Ik was het daarmee eens, vond het prima.

Voor zover ik weet, heeft ze destijds, na terugkomst in de hoofdstad, veel steun van haar werkgever en een vriendin gehad. Die hebben haar goed geholpen. Ze is naar een speciaal tehuis gegaan en is daar bevallen van een zoon. We zouden hem naar mij vernoemen: Rafael Segundo. Maar in het tehuis hebben ze hem de naam Gonzalo gegeven, naar de eigenaar van het kindertehuis.

Nu weet ik dat hij uiteindelijk zo ook niet heet, zijn adoptieouders hebben hem Gido genoemd. Na drie maanden is hij geadopteerd en hebben zij hem opgehaald uit het tehuis. Op 25 augustus 1991 is hij naar Nederland gegaan. Dat weet ik sinds een paar jaar, maar dat wist ik toen helemaal niet. Wij hadden geen idee dat hij naar het buitenland was.

Van mijn oudste dochter – Gido’s zus – hoorde ik een paar jaar geleden dat hij naar Colombia was gekomen om zijn moeder te ontmoeten. Later begreep ik dat hij ook met mij contact zou willen hebben. Dat jaar heb ik hem eventjes aan de telefoon gehad. Dat was een beetje ongemakkelijk. Wat moet je zeggen… In juli van dit jaar kwam hij opnieuw naar Colombia en dit keer ook naar Montería. Dan konden we elkaar zien! Nadat hij was gearriveerd bij familieleden ben naar dat huis gegaan. Toen ik voor de open deur stond, zag ik hem aan de keukentafel zitten. Heel even heb ik hem geobserveerd maar toen zag hij mij al. Hij herkende me onmiddellijk. We hebben hetzelfde postuur en lijken wel een beetje op elkaar.

Een paar dagen daarna zijn we met zijn drieën naar een café geweest, zijn moeder Ingrid, Gido en ik. Om nog wat verder te praten. Dat wilde hij graag en daar had ik geen moeite mee. Ik heb hem gezegd dat ik heel blij was om hem te zien en om te weten dat het goed met hem gaat. Ook heb ik hem gevraagd om aan zijn vader te vertellen dat ik trots op hem ben dat hij voor Gido heeft gezorgd. Verder heb ik geprobeerd om Gido’s vragen zoveel mogelijk te beantwoorden maar zelf heb ik niet zoveel te vertellen. Ik ben niet zo’n prater, en al helemaal niet over dit soort gevoelens.

Dit verhaal is niet rechtstreeks opgetekend uit de mond van Rafael, maar opgeschreven aan de hand van een gesprek met Gido. Rafael is de biologische vader van geadopteerde Gido.