Drieluik: geboortemoeder Chandra Wathie

Geboortemoeder Chandra Wathie
Leeftijd: 60
Woonplaats: Ratna Pura, Sri Lanka

 

Kleine trekjes herken ik in haar

Er was een man komen vertellen dat mijn dochter mij zocht. Ik was erg blij maar vond het ook moeilijk om haar onder ogen te komen. De man zou de ontmoeting regelen in zijn zaak, in een stad twee uur reizen van mijn huis vandaan. Hij vroeg of ik dan wilde komen en ik zei ja.

Op de afgesproken dag en tijd ben ik naar de winkel gegaan. Daar aangekomen schrok ik enorm. In de winkel stond een tv-ploeg met draaiende camera op mij te wachten. Daaromheen nog meer journalisten. Ik verstijfde en durfde mijn dochter amper onder ogen te komen. Praten, haar vragen beantwoorden wilde ik al helemaal niet. Dat kon niet in deze omstandigheden. Daarvoor is het allemaal veel te ingewikkeld.

Eigenlijk wilde ik liefst zo snel mogelijk weer weg daar. Verdwijnen in de anonimiteit, snel terug naar huis. Maar dat kon natuurlijk ook niet. Gelukkig was een van mijn twee zonen, broers van Sanne dus, er ook bij. Hij heeft haar uitgenodigd om mee te gaan naar zijn huis. Later op de dag is ze daarnaartoe gekomen. Daar was het wat rustiger, dat vond ik prettiger. Mijn zoon brak, hij vond het heel bijzonder om zijn zus te zien.

Daarna zijn we allemaal weer onze eigen weg gegaan. Sannes vliegtuig naar Nederland vertrok al de volgende dag. We hebben daarna wel geprobeerd om contact met haar te houden maar dat lukte niet echt goed.

Gelukkig kwam ze een paar jaar later nog een keer terug. Dat vond ik heel fijn. Toen was ik ook beter op de situatie voorbereid en stond er geen pers omheen. Het was grappig om te zien dat we in sommige opzichten op elkaar lijken. Kleine trekjes herken ik in haar. Ik heb haar toen ook wel iets meer kunnen vertellen over de achtergrond van de afstand, al blijf ik het heel lastig vinden om daarover te praten. De situatie was gevaarlijk, mijn man was heel gewelddadig. Hij mishandelde mij en Sanne was ook niet veilig. Op een dag ben ik naar het politiebureau gevlucht. Van daaruit ben ik naar een tehuis gebracht waar Sanne kon achterblijven voor adoptie. Dat leek mij de beste oplossing.

Haar vader is zeven jaar geleden overleden. Met hem heb ik nog twee andere kinderen gekregen, twee zonen, volle broers van Sanne. De een woont wat verderop, daar heb ik niet zo veel contact mee. Bij mijn andere zoon ben ik sinds kort ingetrokken, ik woon bij hem en zijn gezin in huis. Dat is fijn, want ik word al een dagje ouder en het werk in de rubberplantage begint me zwaar te vallen. Ander werk is er niet, dan wordt het voor mij heel moeilijk om rond te kunnen komen. Ik ben heel blij dat ik bij hem mag wonen en ik ben ook heel blij dat Sanne mij heeft gevonden. Misschien kan zij mij ook nog weleens helpen.

Chandra is de geboortemoeder van Sanne.

Dit verhaal is niet rechtstreeks uit haar mond opgetekend maar gebaseerd op verklaringen van Sanne en haar adoptieouders.