Drieluik: geadopteerde Gido van Ooijen

Beroep: danser
Woonplaats: Arnhem
Leeftijd: 25 jaar

We hebben een WhatsApp-groep met halfbroers en -zussen

Zodra ik mijn zwemdiploma had gehaald, mocht ik zelf een sport kiezen. Dat was niet moeilijk: ik wilde dansen. Mijn zusje zat al op ballet, dat vond ik prachtig. Dat wilde ik ook, ik was toen een jaar of zeven. Vanaf dat moment ben ik ervoor gegaan, het was puur plezier.

Ik zie mezelf als allround danser, ik ben modern/klassiek geschoold. Die verschillende stijlen door elkaar, dat maakt het voor mij interessant. Misschien dat ik in de verre toekomst iets kan doen met de combinatie dans en Colombia, mijn geboorteland. Ik denk aan een uitwisselingsproject of zo voor jonge artiesten. Wie weet. Sinds mijn laatste bezoek aan Colombia, dit voorjaar, speelt die gedachte door mijn hoofd. Ik heb daar nu leuke contacten, ik denk dat wij hier in Nederland veel van hen kunnen leren en zij daar van ons.

Recent ben ik voor de vierde keer naar Colombia geweest en heb ik mijn biologische vader ontmoet. Heel bijzonder. Mijn biologische moeder ken ik al langer, die heb ik in 2007 voor het eerst gezien, toen was ik samen met mijn (ook geadopteerde) zusje en (adoptie)ouders voor het eerst sinds mijn adoptie weer in Colombia. Die reis maakten we mede op mijn verzoek. Ik had thuis aangegeven dat ik graag op zoek wilde naar mijn roots. Dat was geen probleem. We hadden de gegevens van mijn biologische moeder en we hebben een contactpersoon in Colombia gevraagd om naar haar te gaan speuren. Binnen een jaar was ze gevonden, mijn moeder. Evenals de biologische familie van mijn zusje trouwens. Beide vrouwen schrokken wel een beetje, want ze hadden het allebei nooit aan hun huidige echtgenoten verteld. Mijn moeder was als eerste ‘om’ en wilde mij wel graag zien. En zij wist ook de moeder van mijn zusje over te halen.

Ondertussen zat ik samen met mijn (adoptie)vader op een cursus Spaans, zodat we in Colombia ook een beetje met de familie zouden kunnen praten. Dat was een beginnetje. Daarna heb ik veel Spaanstalige muziek geluisterd en naar films gekeken om mijn spreekvaardigheid te verbeteren. Ik spreek het nu redelijk goed. Dat is fijn.

Eigenlijk heb ik altijd wel interesse gehad in mijn roots, maar in de puberteit werd dat gevoel steeds meer. Al vond ik mijn adoptie geen enkel probleem, ook toen niet. Ik ben er nooit kwaad over geweest of zo. Mijn ouders hebben me duidelijk gemaakt dat het uit liefde is gedaan. Om mij een betere toekomst te kunnen geven.

De eerste keer dat ik mijn biologische moeder omhelsde, voelde dat wel heel speciaal, bij de eerste aanraking was voor mij de puzzel compleet. Dat ene laatste stukje viel op zijn plek, zo voelde dat echt. Bij de ontmoeting met mijn biologische vader was dat niet zo. Dat was veel minder heftig, iets ongemakkelijker ook. Hij is niet zo’n prater. Het was niet moeilijk om hem te vinden, mijn moeder wist waar hij woonde in Montería, daar komt zij ook vandaan en daar woont ook nog steeds veel familie van haar. Die plaats ligt op 50 minuten vliegen van Bogotá, 24 uur met de bus, maar het is een compleet andere wereld.

In totaal heb ik tien broers en zussen. Eén adoptiezus in Nederland, een biologisch volle zus, vier halfbroers en -zussen van mijn vader en vier van mijn moeder. De jongste kinderen van mijn moeder en haar huidige man zijn drie en vijf jaar oud. Met de oudste heb ik regelmatig contact. Dat gaat tegenwoordig heel gemakkelijk. We hebben als halfbroers en -zussen ook een WhatsApp-groep, bizar eigenlijk.

Gido is de biologische zoon van Rafael Lopez en de adoptiezoon van Masjel van Ooijen