Drieluik: geadopteerde Sanne van Rossen

Geadopteerde Sanne van Rossen
Leeftijd: 32
Moeder van een zoon (4)
Beroep: fysiotherapeut
Woonplaats: Berkel en Rodenrijs

 

Obstakels in je leven, daar word je sterker van

We vormden een apart gezin in het Brabantse dorp waar ik opgroeide. Uiteraard wilde ik vooral niet opvallen, maar ik viel natuurlijk wél op. Ik wist dat ik uit Sri Lanka kwam, maar daar was ik als kind eigenlijk niet zo mee bezig, ik was meer bezig met aanpassen. Ik wilde vooral hetzelfde zijn als iedereen, niet opvallen. Thuis hadden we het nooit over adoptie.

Ik doorliep de basisschool, de middelbare school en de vervolgopleidingen vrij vlot en ging op mezelf wonen in Rotterdam. Een grote stad in plaats van een dorp. Dat trok mij veel meer, ook omdat daar veel mensen uit verschillende culturen wonen, dan kon ik daar lekker een beetje opgaan in de anonimiteit, heerlijk!

In 2010 ben ik voor het eerst teruggegaan naar Sri Lanka. Samen met mijn zusje ging ik daar toen op vakantie. Ik wilde voelen hoe het is om daar te zijn. Het was gaaf om allemaal mensen om me heen te zien met hetzelfde soort uiterlijk. De geuren, de kleuren, het gaf een gevoel van herkenning.

Maar ik ging niet op zoek of zo. Pas toen ik weer terug was in Nederland kreeg ik meer behoefte om mijn biologische moeder te gaan zoeken. Ik had wat gegevens over het ziekenhuis waar ik geboren ben en heb op een gegeven moment een mailtje gestuurd met het verzoek om informatie. Binnen vier weken kreeg ik het bericht dat ze gevonden was! Dan staat je wereld wel even stil. Eerst dacht ik: nee, dat kan niet. En daarna: wow, ze leeft nog! Ik zat echt even op een roze wolk. Heel snel heb ik mijn ouders gebeld met de mededeling “Ze is gevonden!”

Dat was ook nog in 2010. In 2011 ben ik voor de tweede keer naar Sri Lanka gegaan. Dit keer om mijn biologische moeder te bezoeken. De ontmoeting was georganiseerd door de man die mijn mailtje in het ziekenhuis had beantwoord. Hij bleek ook een computerwinkel te hebben. Daar zagen wij elkaar en daar stond, zonder dat ik het wist, de nationale tv met een ploeg journalisten klaar… Mooie publiciteit voor zijn winkel….

De ontmoeting met mijn biologische moeder verliep super awkward. Ik zag totaal geen emotie op haar gezicht. Ik kon niet peilen of dit was wat ze wilde. Ik had een miljoen vragen maar er werd amper antwoord gegeven. Waarom? Wat is er gebeurd? Dat wilde ik weten, maar ik kwam er niet doorheen. Ik was ontgoocheld. Eenmaal weer thuis viel ik in een gat. Ik had geen antwoorden, geen rust gevonden.

Maar het leven ging door. Pas toen ik zelf zwanger werd, kwam het in alle hevigheid weer terug: hoe kun je je kind afstaan? Na de bevalling kreeg ik sterk het gevoel dat ik wat moest doen. Ik had lichte twijfel of ik wel echt mijn moeder had ontmoet en wilde een DNA-test doen. We bleken inderdaad een match en toen ben ik teruggegaan om haar nogmaals te ontmoeten. Dit verliep heel anders, ditmaal kreeg ik zelfs een knuffel.

Ondertussen ontdekte ik dat er veel niet klopte rond adopties uit Sri Lanka. De papieren van mijn broer en zusje kloppen bijvoorbeeld ook niet, die zijn vals. Ik ben nu bezig met een onderzoek naar adoptie uit Sri Lanka en ga daarover een boek maken. Ik ben nogmaals terug geweest en heb meerdere afstandsmoeders gesproken. Ook in Nederland heb ik uitgebreid onderzoek gedaan en veel mensen gesproken. Er blijkt veel niet oké met betrekking tot adopties uit Sri Lanka. Mijn moeder is daardoor nogal geschrokken, maar dat hoeft niet. Ik neem haar niets kwalijk. Ik ben een supergelukkig mens, ik wil helemaal niet zeuren maar ik mag toch wel kritisch zijn?

Sanne is de dochter van Chandra Wathie en Agnes Persoon