Drieluik: geboortemoeder Nazaré da Silva

Geboortemoeder Nazaré da Silva
Leeftijd: 55 jaar
Beroep: kleermaakster
Moeder van twee kinderen (één afgestaan ter adoptie)
Woonplaats: Recife, Brazilië

Elke dag aan haar gedacht

Plotseling kreeg ik via via te horen dat de dochter die ik had afgestaan mij zocht en dat ze zelfs in de buurt was. Niet veel later stond ze voor mijn neus, hier bij mij thuis. Ongelooflijk, dat had ik nooit durven dromen. Ik heb haar meteen gezegd dat ik sinds haar geboorte elke dag aan haar heb gedacht. Dat het afstaan me heel veel verdriet heeft gedaan maar dat ik destijds geen andere keuze had, dat ik echt niet anders kon. Toen ik ontdekte dat ik zwanger was, had ik al een kind en geen eigen huis. Ik woonde bij een oom en tante. De vader van de kinderen woonde bij een andere vrouw, hij kwam niet bij mij.

Dus ik had geen man, geen geld, en geen werk. Hoe kon ik voor twee kleine kinderen zorgen? Dat kon ik niet. Ik heb hulp gezocht en ben bevallen in een kraamkliniek. Daarna heb ik meteen afstand van haar gedaan, dat was zo afgesproken. De baby werd naar een tehuis gebracht. Tegen mij werd gezegd dat ze geadopteerd zou worden door een echtpaar uit São Paulo. Dat geloofde ik.
Al die tijd wist ik dus niet dat ze naar het buitenland was gegaan. Al die tijd dacht ik dat ze nog in Brazilië was. Misschien was dat aanvankelijk ook wel de bedoeling, en is het later veranderd, dat weet ik niet, dat zou kunnen. Ik heb nu achteraf gehoord dat de ouders van Carin aanvankelijk dachten dat ze een jongetje zouden krijgen, dus misschien was het plan aanvankelijk inderdaad anders, ik weet het niet.
Meteen na onze eerste ontmoeting heb ik een brief geschreven, die ik aan Carin heb gegeven. Daarin leg ik haar uit wat er is gebeurd en waarom ik niet voor haar kon zorgen. Ik vond dat ik haar een verklaring schuldig was. Gelukkig begreep ze dat. Ze was niet boos.

Na de geboorte van Carin heb ik geen andere kinderen meer gekregen. Ik heb alleen maar gewerkt en gezorgd. Ik had het druk genoeg om voor mezelf en mijn oudste dochter te zorgen. Ik ben kleermaakster en werk vaak in opdracht van een neef van Carin. Hij vertelt me wat ik moet maken, dat doe ik dan en hij verkoopt het. Ik werk dus vanuit huis. Momenteel heb ik wel een relatie maar we wonen niet samen. Ik woon samen met mijn oudste dochter en haar kind, ze heeft een dochtertje.

De vader van Carin woont ook nog steeds hier in deze buurt. Toen ze hier kwam, heb ik hem ook meteen op de hoogte gebracht en hij is ook meteen gekomen. We hebben geen ruzie. Iedereen heeft hier allerlei korte relaties, dat is hier heel normaal. Hij woont met zijn gezin niet zover van mij vandaan. Hij heeft nog een dochter, een halfzus van Carin dus. Onze families kennen elkaar.
Bij iedereen is Carin van harte welkom. Ze is meteen in de familie opgenomen. Gelukkig heb ik haar adoptieouders ook kunnen ontmoeten. Ik voelde me aanvankelijk heel schuldig ten opzichte van hen, maar zij lieten duidelijk merken dat dat niet hoefde en dat zij juist blij waren dat ze voor mijn kind hadden mogen zorgen. Het is heel gespleten en wreed maar zo is het gelopen. Het is zoals het is en ik ben blij dat ik nu weet wie en waar ze is.

Het verhaal van Nazaré is niet uit haar eigen mond opgetekend maar opgeschreven op basis van gesprekken met Carin  en haar adoptiemoeder Elly.