Grens

Column van  Sandra Benschop

Ik loop de klas binnen en zie mijn zoon van bijna 11 op de grond liggen. Een klasgenoot van al 12 en een ruime kop groter staat met zijn linkervoet op zijn borst in een duidelijke overwinningspose. Voordat ik die bekende rode lap (of zwarte waas) voor mijn ogen krijg en ze met stemverheffing zeg ‘normaal’ te doen, zie ik ze nog net lachen allebei.

Dit gedrag gaat over mijn grens heen. Ik vind het niet ‘normaal’ en kom nog na-stomend thuis. In het bespreken van het voorval met mijn man krijg ik zijn perspectief te horen, dat in het kort neerkomt op: ‘Dit is wat jongens doen.’ En hoewel ik me daar ook wel iets bij kan voorstellen – ik ben immers deel van een gezin waar er drie van Mars komen en ik Venus vertegenwoordig – raakt het me en pluis ik het uit.

Is het omdat ik vroeger gepest ben en het vervelende herinneringen naar boven brengt? Is het omdat ik de wereld om me heen met regelmaat als agressief beoordeel en daar wel klaar mee ben? Is het mijn angstige moederhart dat het liefst alle pijn bij mijn kind weghoudt? Of is het nog wat anders? Is het het beeld van een wereld waarin wit zwart overheerst?

Het uitpluizen levert niet veel op, behalve de belangrijke gedachte dat ik er vanmiddag met mijn marsmannetje maar eens een gesprek aan moet wijden en mijn eigen emoties daarbuiten laat. Over hoe het voor hem was en over wanneer iets spel is en wanneer niet meer. Over hoe je je grenzen aangeeft, over gelijkwaardigheid en overheersing. Over vriendschap. Kopje thee erbij. Ik zal sorry zeggen voor mijn pittige reactie.

Over de grote boze wereld hebben we het dan wel een andere keer. En voor iedereen die eens een ander wereldbeeld wil ervaren, raad ik van harte de film Black Panther aan. Gaat dat zien met jullie zonen en zeker ook met jullie dochters! Niemand meer van Mars en Venus, iedereen van Wakanda!