Het voelde heel natuurlijk, ik hield meteen van haar

Adoptieouder Jessica
Leeftijd: 34 jaar
Getrouwd, moeder van dochter (2)
Beroep: docent
Woonplaats: provincie Limburg

De kans dat het lukt is nihil, was ons verteld. Dus toen we besloten om onszelf toch op de lijst voor binnenlandse adoptie te laten zetten, koesterden we geen enkele verwachting. We gingen voor adoptie van een kindje uit Taiwan, ons dossier was bijna klaar. Daarvoor hadden we ’s ochtends een afspraak bij de huisarts voor een keuring, ’s avonds moesten we nog bloedprikken. Dat hebben we niet meer gedaan… Want die middag kregen we het telefoontje: ‘Jullie zijn papa en mama, het is een meisje en ze is drie maanden oud.’

Op dat moment stond ik op een parkeerterrein bij de supermarkt en wist niet meer hoe ik thuis moest komen. Mijn man nam niet op, hij was op zijn werk. Ik heb hem in tien minuten tijd zeker twintig keer gebeld. Gelukkig belde hij vrij snel terug. Hij heeft alles uit zijn handen laten vallen en is meteen gekomen. Het was een snelle plaatsing. Of ze overmorgen terecht kon, was de vraag. “Natuurlijk kan dat,” zei ik, “dat regelen we wel.”
En inderdaad, twee dagen later was alles klaar. Vrienden hebben kleertjes gebracht, flessenwarmers, van alles. Bij de Baby-Dump zeiden ze: “Kies maar wat je wilt hebben, wij zorgen dat het morgenochtend om tien uur wordt gebracht.” We hebben een heel fijne overdracht gehad bij het pleeggezin en daarna stonden we thuis met een baby. Dat was best heftig. De allereerste avond wist ik even niet hoe ik een flesje moest maken, ik kon gewoon niet meer nadenken, raakte bijna in paniek. Maar ik had geen twijfels over mijn kwaliteiten als moeder, het voelde heel natuurlijk. Vanaf het moment dat ik haar zag, hield ik van haar en hoorde ze bij ons alsof het nooit anders was geweest. Alsof ik alleen de bevalling was vergeten.
Bij binnenlandse adoptie gaat de baby altijd eerst drie maanden naar een pleeggezin. Dit onder meer om de biologische moeder de kans te geven nog op haar besluit terug te komen. Gebeurt dit niet, dan gaat de overdracht meestal geleidelijk. In een periode van zo’n twee weken wordt het contact steeds verder opgebouwd. Nu ging het razendsnel, niet alleen voor ons, ook voor haar. Ik merkte dat ze verdrietig was. Ze had in een heel fijn, warm pleeggezin gezeten. Daar hadden ze verwacht dat ze permanent zou blijven. Toen bleek dat dit onmogelijk was, moest ze onmiddellijk weg omdat het verdriet te groot was.
De eerste tijd wilde ze ons niet aankijken. Na drie ontzettend lange dagen pakte ze mijn hand en die heeft ze niet meer losgelaten. Wij waren dolgelukkig én gesloopt. Vanaf dat moment is de band tussen ons drieën heel sterk. We hebben haar wereldje aanvankelijk bewust heel klein gehouden. Nu zoeken we naar balans en manieren om het groter te maken.

Met de biologische moeder hebben we afgesproken om elk jaar een update met enkele foto’s naar Siriz te sturen. We zijn niet verplicht om dat te doen, maar dat doen we wel. Ook hebben we moeder ontmoet bij de voogdijzitting, midden in het proces. Ze stond nog steeds volledig achter haar besluit en wilde ons graag haar verhaal vertellen. Dit was heel bijzonder en emotioneel. We vinden het heel belangrijk om moeder te laten weten hoe het gaat. Het is en blijft de biologische moeder van ons kind.

Jessica is in verband met de bescherming van de privacy van de dochter een fictieve naam.