Hij had al zijn energie nodig om te overleven

Adoptiemoeder: Mirjam Zoet
Getrouwd, moeder van Harm-Yun en Anne-Ying
Leeftijd: 50 jaar
Beroep: lerares
Woonplaats: Boskoop

Via de natuurlijke weg kon ik lastig kinderen krijgen, daarom besloten wij dat we wilden adopteren. Aanvankelijk kozen we voor Sri Lanka als land van herkomst, omdat we het liefst een zo jong mogelijk kindje wilden. Maar adoptie vanuit Sri Lanka werd toen plotseling nogal lastig. Daarop zijn we zijn overgestapt naar China. Mijn zus en zwager waren op dat moment in China om hun eerste dochter op te halen. Daarom was de overstap naar China snelgemaakt.

Ondanks die overstap is de hele procedure voor ons achteraf gezien toch nog best snel verlopen. Vanaf de eerste brief die we naar het ministerie van Justitie stuurden tot het moment waarop we het voorstel kregen voor onze zoon heeft het in totaal ongeveer drie jaar geduurd. Al volgden onverwacht nog wel drie hele lange maanden. Want nadat we eind 1995 het voorstel hadden gekregen, ging de grens in China plotseling dicht voor adoptie vanwege een documentaire over Chinese kindertehuizen die door de BBC werd uitgezonden. Ondertussen verliep ons visum, moesten we dat eerst weer opnieuw gaan regelen, en meer van die dingen. Op 15 april 1996 was het zover en konden we in een staatskindertehuis in Chengdu Harm-Yun in onze armen sluiten.

Hij was veertien maanden oud en er qua gezondheid slecht aan toe. We wisten dat hij een schisis had, maar al snel bleek dat er veel meer aan de hand was. Na twee dagen zaten we al in het ziekenhuis en werd een ernstige hartafwijking geconstateerd. De artsen hier in Nederland lieten doorschemeren dat ze eigenlijk een beetje verbaasd waren dat hij nog zo oud was geworden… Hij werd na aankomst in Nederland direct opgenomen in het ziekenhuis. We kregen alle medewerking en ik mocht zelf op de intensive care bij hem in de buurt blijven slapen. Harm-Yun is meerdere malen geopereerd en na zeven weken mocht hij naar huis.

Daarna ging het eigenlijk vrij goed met hem, al moesten we natuurlijk nog regelmatig naar het ziekenhuis en volgden nog operaties, onder meer vanwege de schisis. Hij heeft er wel wat angsten aan overgehouden. Ook was hij erg onzeker en liet hij zich gemakkelijk aan de kant zetten.

Harm-Yun was bijna vier jaar oud toen we samen teruggingen naar China, dit keer om Anne-Ying op te halen. Zij was op dat moment ook veertien, vijftien maanden, net zo oud als Harm-Yun destijds, maar het verschil in ontwikkeling bleek groot. Zij kon al kruipen! Harm-Yun kon op die leeftijd niks, hij had al zijn energie nodig gehad om te overleven.
Als adoptiemoeder vond ik het erg bijzonder om de zoektocht naar de biologische ouders van mijn zoon mee te maken, ondanks sommige tegenslagen.

Mirjam is de adoptiemoeder van Harm-Yun.