Jaartje later met pensioen…

Geadopteerde Hyang Schöndorff
Leeftijd: 50 jaar
Samenwonend, moeder van twee kinderen (14 en 16)
Beroep: consultant
Woonplaats: Blaricum

Als ik de foto’s van mijn aankomst in Nederland zie, denk ik: dat kindje is één jaar oud, geen twee. Mijn geboortedatum is ondertussen al drie keer veranderd. Ik hou vast aan wat er in mijn paspoort staat: 2 april 1969. Daar ben ik aan gewend. Uiteindelijk is het niet zo heel belangrijk voor mij. Alleen moet ik wel langer werken, ga ik een jaartje later met pensioen, haha.

Toen ik op mijn 26ste voor het eerst terugging naar Korea ontdekte ik dat mijn geboortedatum niet klopte, want dat bleek de dag te zijn dat ik in het kindertehuis was aangekomen. Veel later, nadat ik mijn biologische moeder had leren kennen, heb ik meerdere malen aan haar gevraagd wat juist was, maar ik kreeg geen antwoord dat kan kloppen. Zij hield vast aan het oorspronkelijke geboortejaar. In Korea ben je al één bij geboorte, daar zal het verschil wel in zitten, vermoed ik.

Mijn adoptieouders konden geen kinderen krijgen. Mede omdat mijn moeder zelf is geadopteerd – vanwege de Tweede Wereldoorlog, vanuit Indonesië – dachten ze meteen aan adoptie. Ze kozen voor een Aziatisch land vanwege de achtergrond van mijn moeder. Het werd Korea. Na drie jaar konden zij mij in de viproom op Schiphol in hun armen sluiten. Mijn ouders twijfelden meteen aan mijn geboortedatum en lieten me in het ziekenhuis onderzoeken. Op basis van de röntgenfoto’s is vervolgens mijn geboortedatum aangepast. Net als mijn adoptie was het voor mij nooit een ding. Samen met mijn ouders en broer, die twee jaar later werd geadopteerd, groeide ik op in het Gooi. Ik had en heb een goede band met mijn ouders en broer, ik beschouw hen echt als mijn familie en niet mijn biologische moeder. De definitie van familie is voor mij: er altijd onvoorwaardelijk zijn, ook bij kleine dingen. Moeder ben je niet door even een kind op de wereld te zetten. Ik heb prettige ouders. En al hebben mijn broer en ik compleet verschillende karakters, als het moet, gaan we voor elkaar door het vuur.

Eerlijk gezegd was ik niet van plan om op zoek te gaan naar mijn biologische familie maar ik kreeg bij toeval de kans een oproep te doen op de Koreaanse televisie. Daardoor is de zoektocht gestart en ben ik in contact gekomen met een Koreaanse familie. Heel veel dingen bleken te kloppen en we dachten dat we familie waren. Pas veel later heb ik een DNA-test laten doen en bleek dat er geen match was. Toch heb ik altijd contact gehouden met die mensen, ik ervaar ze als familie.

Vervolgens ben ik gevonden door mijn biologische moeder. Dat was erg verwarrend voor mij. Alsof iemand die je hebt begraven, plotseling voor je neus staat. En ik wist ook dat niet alle geadopteerden gelukkiger zijn geworden van zo’n hereniging. Dus ik schrok. Pas na ongeveer een jaar heb ik een vliegticket gekocht en heb ik haar opgezocht. Ik had iets van gelijkenis verwacht, maar dat zag ik niet. Momenteel is er weinig contact. Ze spreekt slecht Engels en haar man mag niet weten van mijn bestaan. Met hem heeft ze nog een zoon gekregen. Ik heb dus een halfbroer. Het contact loopt vooral via hem en een tante, een zus van mijn moeder die vroeger nog op mij heeft gepast.