Kwetsbaar

Column van Sandra Benschop

Onlangs werd me weer eens duidelijk hoe kwetsbaar je bent als adoptiemoeder* na de adoptie van je langverwachte kind. Zo wordt in het boek van Stella Damstra, ‘Weg van haar’, (zie de recensie in het vorige Adoptie Magazine) op pijnlijke wijze invoelbaar wat een lange weg moeder en kind soms moeten afleggen, voordat ze op hun gemak zijn met elkaar. De schrijver maakt in één klap korte metten met de roze wolken die het prille (adoptie)moederschap omgeven. Nee, het gaat niet altijd vanzelf in het contact tussen moeder en kind.

Er ligt een lange tijd tussen wens en kind in de adoptiedraagtijd en daarin moet ook veel gedragen worden. Hoe zorgvuldig de voorbereiding ook is, er komt veel los als het moment van ontmoeting daar is. Niet alleen vreugde. Het is een periode van jezelf opnieuw uitvinden en het oude definitief los laten en het nieuwe omarmen. Je kind is zo anders dan jij, hoe raak je vertrouwd? Je kind raakt ook iets wat hetzelfde is in jou, en hoe begrens je dat? Niet te veel afstand, niet te nabij, zodat je het kind en zijn behoeften ook echt kan zien. Het kind heeft een tegenover nodig. Het appèl dat op je wordt gedaan kan overweldigend voelen. Het vereist moed om ook de donkere kant van je ervaring te onderkennen en erover te spreken. Het vereist moed om hulp in te roepen. Het vraagt zelfkennis en zelfzorg om de grenzen van wat je kunt dragen aan te geven.

Het oerbeeld van moederschap is dat van Maria met de pasgeboren Jezus in haar armen, zo stralend in ons allen ingeprent, of we nou christelijke wortels hebben of niet. Rust, vanzelfsprekendheid, een bubbel van gelukzaligheid. De werkelijkheid is vaak anders en toch is het dat beeld dat ons als een heldere ster inspireert om die weg te vinden in het contact met ons kind. Bereid je voor en zoek ondersteuning erna. Want hoe kwetsbaar je ook bent na de adoptie, je kind is dat meer.

* Of adoptievader! Maar toch net even anders.

Zie ook: sandrabenschopcoacht.nl