Laatje

Tekst Sandra Benschop

De laatste opdracht is gedaan. De Cito-toets, toch ook belangrijk voor het eindoordeel en het uitstroomadvies, ligt achter hem. Onze oudste is bijna klaar voor de middelbare, voor de voor hem steeds groter wordende wereld.

Op de eerste dag kwam hij wat paniekerig thuis. “Mam, het is net of ik niets meer weet!” Met een glas Raak en een koekje erbij keken we wat er gaande kon zijn. Ik bedacht een metafoor. Vertelde hem dat hij zijn hersenen kon beschouwen als een hele grote kast met heel veel laatjes erin. Dat in al die laatjes al het geleerde zit. Dat als je gespannen bent, de laatjes dan klemmen, terwijl ontspanning maakt dat ze zo open floepen. Weet je een opdracht even niet, dan ga je naar de volgende en voor je het weet schiet het antwoord je te binnen. De metafoor ging met koek en al erin.

De volgende dag kwam hij blij thuis van weer een dagje Cito. “Mam, alle laatjes gingen open!” Het deed mij plezier dat ik had kunnen helpen en hem een waardevolle suggestie had gedaan. Maar dat dit beeld dieper zou doorwerken en het verhaal daarmee een staartje zou krijgen had ik niet vermoed.

Als bijna-twaalfjarige is hij meer dan ooit bezig met de vraag ‘wie ben ik?’. Zo hoorde ik hem een tijdje geleden tegen een vriend met een migrantenachtergrond zeggen: “Ik ben geen tata*, ik ben Keniaan.” Hij is eigen taal aan het vinden om het verhaal op te bouwen rondom zijn identiteit, zijn oorsprong. Hij verkent de polen, onderzoekt waar zijn affiniteit ligt, is kind van meerdere werelden. Voelt zich thuis in meerdere werelden. En iedere identiteit wordt gedragen door een fundament, een veilige basis. Van daaruit ontstaat een hecht verhaal.

Mijn kleine grote man is hard op weg zijn plek te claimen in de buitenwereld en ik zie hem steviger worden en wijs: “Mam, adoptie is ook een laatje in mijn hoofd, het is nog dicht, maar voor nu is dat goed.”

* ‘Hollander’ in straattaal, afkomstig van p’tata, wat ‘aardappel’ in het Surinaams betekent.

Zie ook: sandrabenschopcoacht.nl