Mijlpaal

Column van Renée Wolfs

“Weet je zeker dat je alles hebt?”
“Ja, tuurlijk.”

Zelfverzekerd slaat mijn 14-jarige, Chinese zoon het portier van de auto dicht.

“Anderhalf uur, dan zijn we er!” Ik klink sterker dan ik me voel.

Lange tijd heb ik me voorbereid om nu niet te emotioneel te zijn. Voor het eerst gaat hij alleen op kamp. De afgelopen twaalf jaar dachten we dat dit moment nooit zou komen, er waren zoveel zorgen over zijn taal, de ongecontroleerde drukte in zijn hoofd, zijn sociale ontwikkeling, zijn hechting. Maar het afgelopen jaar had hij zich als een komeet ontwikkeld. Ineens was hij even groot als zijn vader, reisde hij met de bus naar school, begon hij de krant te lezen, Engels te spreken. Hijgend waren we achter hem aangerend, zijn ontwikkeling ternauwernood bijhoudend. In een overmoedige bui had ik dit voorjaar een zeilkamp voor hem geregeld. Mijn intuïtie zei dat het kon. Maar na de boeking was mijn verstand ertussen gekomen. Waarom doen we hem dit aan? Dit gaat hem vast niet lukken.

“Daar is het!” We parkeren de auto.

Mijn zoon maakt meteen contact met een jongen van zijn leeftijd. Zijn lange, slungelige lijf ziet er ondanks dit spannende moment zelfverzekerd uit. Na een uurtje gaan ze voor het eerst het water op. Tijd voor ons om te gaan.

“Dag jongen. Je kunt altijd bellen hè?”
“Ik stuur je wel een appje,” grapt hij.

Ik slik, omhels een grote, sterke jongen. Dan kijkt hij mij onderzoekend aan en zegt:

“Hou je goed hè, mam. Ik ben over een week alweer thuis.”

Mijn ingehouden tranen maken plaats voor een ontroerde lach.

Vanaf zijn zeilboot zwaait hij koninklijk. De zon schijnt uitbundig over het water, de wind tilt de boten soepel op. Daar gaat hij, ons Chinese verrassingspakketje. Het open water tegemoet. Voor de allereerste keer met de wind in de zeilen. Hoe hoog, breed en diep kan een mijlpaal zijn.

Renée Wolfs is moeder van drie geadopteerde tieners uit China. Ze is auteur van Wereldkind, De Adoptiedialoog en De Cirkel van Verbinding.
Zie reneewolfs.com/blog.