Aan schoenzolen kan ik zien of iemand klachten gaat krijgen

Ieder mens, jong en oud, zit vol reflexen. Je krijgt ze vanaf je geboorte mee om te overleven en jezelf te beschermen. Zo zorgt een zuigreflex ervoor dat je kunt drinken en een afweerreflex dat je geen deur in je gezicht krijgt. Bij niemand zijn álle reflexen goed ontwikkeld, volgens Laura Louwrier. ‘Problematisch wordt het pas als er veel niet goed ontwikkeld zijn. Voor je het weet, heb je het stempel druk, autistisch of agressief.’

 

Laura Louwrier heeft sinds 2013 een eigen praktijk waarin ze ook regelmatig adoptiekinderen over de vloer heeft. Omdat ze niets met vage methodieken heeft, werkt ze onder meer met reflexintegratie, een coachingsmethodiek die volledig neurologisch onderbouwd is.

Neem bijvoorbeeld een kind dat bij het schrijven fouten maakt. Als het, door wat voor oorzaak dan ook, de grijpreflex niet goed heeft kunnen ontwikkelen, is het vasthouden van een pen iets wat heel veel energie vraagt. Louwrier: “Als je hand continu verkrampt tijdens het schrijven, hoeveel aandacht heb je dan nog voor wat je schrijft?” Dus in plaats van zich alleen op de fouten te richten, gaat ze met de grijpreflex aan de slag. Een handeling die eigenlijk vanzelf moet gaan, bouwt ze samen met het kind stapsgewijs vanaf de basis op. Het mooie is dat zo’n reflex op iedere leeftijd opnieuw aan te leren is. Dat komt doordat alles wat we doen via het brein gaat, legt Louwrier uit. “Door een bepaalde handeling te herhalen, wordt een verbinding in de hersenen gelegd, een soort paadje. Hoe vaker je dat paadje bewandelt, hoe steviger het wordt. Zo wordt een wankel zandpad op den duur een solide snelweg.”

Niet kunnen stilzitten

Een van de reflexmethoden waar Louwrier mee werkt, heet Masgutova Neurosensomotorische Reflexintegratie (MNRI). De methode is opgezet door de Amerikaanse dokter Svetlana Masgutova en gaat ervan uit dat leer-, ontwikkelings- en gedragsproblemen samenhangen met niet goed geïntegreerde reflexen. Een adoptiekind dat continu op zijn stoel zit te draaien, kan last hebben van een slecht geïntegreerde rugreflex. Bijvoorbeeld omdat het in een tehuis veel in een bed heeft gelegen en onvoldoende heeft kunnen kruipen. In zo’n geval is stilzitten geen comfortabel gevoel, zegt Louwrier. “Je mist de benodigde spierspanning, waardoor het lijkt alsof de rugleuning steeds in je rug prikt.” En dus ga je bewegen. Het kind kan niet anders, zijn systeem werkt niet goed. “Als je dat als ouder of leerkracht gaat zien, kun je er ook beter mee omgaan.”

Uiteindelijk komt het volgens Louwrier in de basis allemaal neer op wel of niet lekker in je vel zitten, wel of niet in balans zijn. Als iemand haar praktijk binnenwandelt, ziet ze het vaak al aan de schoenen. Als de schoenzolen schuin afgesleten zijn, is dat een teken dat iemand niet goed op zijn voeten loopt en niet recht staat. Dat duidt er vaak op dat iemand niet goed gegrond is. “Dat kan, vroeger of later, allerlei problemen opleveren, zoals rugklachten, strakke kuiten of pijnlijke voeten, knieën of bekken.” Door aan de voetreflexen te werken, leert ze mensen letterlijk met beide benen op de grond te staan en zo klachten te voorkomen.

 

 

Oorzaken niet zo belangrijk

Dat sommige reflexen niet goed geïntegreerd zijn, kan allerlei oorzaken hebben: stress tijdens de zwangerschap, zuurstoftekort, een val van de trap, een traumatische ervaring, noem maar op. In feite doet het er niet toe, legt Louwrier uit. “Ook zonder achtergrondinformatie, zoals bij adoptiekinderen vaak het geval, kan ik aan de slag. Daarom is de methode ook zo geschikt voor adoptiekinderen. Ik test wat ik nu zie. Ik kijk naar alles, het hele plaatje. De houding, welke kant de ogen op gaan, hoe iemand reageert op een aanraking.”

Niet lang geleden had ze een jongen in haar praktijk die vooral in zijn eerste levensjaar weinig geknuffeld was. Daardoor was er in de hersenen op dat gebied geen positieve verbinding gemaakt. Aanraken ervaarde hij als onveilig. Samen met Louwrier moest hij werken aan het aanleggen van een nieuwe, positieve verbinding. Om te voorkomen dat ze te hard van stapel liepen, legde Louwrier de eerste keer een deken over hem heen, zodat een aanraking indirecter was, maar de jongen al wel een lichte druk en de warmte voelde. Stapje voor stapje werden de bewegingen groter en kon Louwrier de druk op bepaalde plekken van het lijf opbouwen. “Door de nieuwe verbinding ging knuffelen niet meer gepaard met spanningen in zijn lijf. De jongen werd rustiger en ging zijn omgeving meer vertrouwen. Een prachtig voorbeeld van stress release.”

Nieuwe puzzelstukjes

Ooit stond Louwrier als leerkracht voor de klas. Omdat ze vond dat ze onvoldoende gereedschap in huis had om kinderen met problemen echt goed te helpen, besloot ze zichzelf verder te ontwikkelen. Dat is inmiddels alweer jaren geleden en nog steeds is ze niet uitgeleerd. Alleen al op het gebied van reflexintegratie worden jaarlijks nieuwe cursussen en modules aangeboden. Iedere keer komt er een puzzelstukje bij. Ze kan zich nog herinneren dat ze ooit stage liep in een klas waarin een leerling continu door iedereen heen praatte. Ze kreeg de kans niet om iets uit te leggen. Maar ze wilde hem ook niet steeds corrigeren. Ze sprak met hem af dat als zij aan haar oor zat, dat voor hem de laatste waarschuwing was dat hij toch echt stil moest zijn. Het ging niet altijd goed, maar vaak werkte het. “Nu pas realiseer ik me wat voor energie het hem gekost moet hebben om zijn natuurlijke reflex te onderdrukken. Hij heeft ongelooflijk zijn best voor me gedaan.”

Tekst: Machteld Stilting
www.ll-coaching.nl