Op naar de top

Column van  Sandra Benschop

Mijn langgekoesterde droom was een paar weken eerder uitgekomen. Ik was moeder geworden! En nu liep ik met mijn zoontje in een rugdrager in het mooiste stukje natuur dat ik ken, Mount Kenya National Park. Alleen in de vroege ochtend is de top van de berg zichtbaar, daarna hult die zich heel mysterieus in nevelen. Geen wonder dat de Kikuyu, de stam van onze zonen, de berg een spirituele betekenis toekent. Dat is voelbaar als je daar rondloopt. Of misschien was het mijn roze bril, ik liep daar met een hart vol vreugde. Ik droomde nog even verder, keek mijn zoontje diep in de ogen en beloofde: “Als jij 15 bent, lopen wij samen die berg op!”

Zo ver zijn we nu nog niet, we hebben nog vier jaar de tijd om ons te verheugen, maar er deed zich in de meivakantie op Curaçao een mooie oefengelegenheid voor. Ik nodigde hem uit om in de vroege ochtend de Christoffelberg te beklimmen. Met 375 meter hoog eerder een heuvel, maar je moet ergens beginnen, als je ook nog eens 5.199 meter wilt trotseren!

Het liep natuurlijk anders. Vreemd genoeg herinnert onze oudste zich de afspraak van zo lang geleden niet. Terwijl ik toen toch echt die blije lach zag en dat voor het gemak als een instemming heb vastgepakt. Hij droomt deze dagen, letterlijk en figuurlijk, alleen nog maar van Fortnite. Dus een heuvel oplopen in de moordende hitte, daar bedankt hij voor. Maar naast hem beginnen een paar ogen te glimmen. Zijn jongere broertje heeft er wel oren naar. Klimmen is voor hem geen droom, maar een alledaagse realiteit. Overal waar geklommen kan worden, klimt hij.

En daar gaan we, hij voor en ik erachteraan. “Ik ben hier goed in, mama, ik help je wel om het goede pad te kiezen.” Wat is hij behendig. Ik kijk met plezier naar zijn lenige lijf dat voor mij uit snelt. Zijn verlangen om de top te bereiken gaat hand in hand met zorg om mij, want ik blijf toch echt steeds op hem achter. Een uur later zijn we er en kijken we uit over het eiland. Trots en vervuld. Weer een droom die uitkomt en alweer anders dan verwacht, maar juist dat onverwachte maakt het zo bijzonder.