Pink parents: ‘Zoveel liefde te geven’

Tekst: Angela Jans

Dat je als homostel geen kind kunt baren of in een lesbische relatie niet zwanger kunt worden, wil niet zeggen dat er geen kinderwens zou kunnen zijn. Ben je homoseksueel en wil je graag een kind, dan zijn er anno 2019 verschillende mogelijkheden om pink parents te worden, zoals ze dat noemen bij Meer dan Gewenst, een stichting voor ‘roze ouderschap’. Een van de mogelijkheden is adoptie. Voor sommigen ligt die keuze voor de hand.

De adoptieprocedure begint in Nederland met het aanvragen van een beginsteltoestemming. In principe kan iedere volwassene – dik of dun, groot of klein, homo of hetero – een adoptieprocedure starten. Maar het uiteindelijk samen adopteren is alleen mogelijk voor gehuwden. In alle andere gevallen is sprake van een alleenaanvrager oftewel eenouderadoptie. Adoptievoorzieningen toetst of voldaan wordt aan de voorwaarden om toegelaten te worden tot de procedure. Vergunninghouders, bemiddelaars en regels in landen van herkomst doen de rest.

‘Zoveel liefde te geven’

Rutger van Dorp (27) en Stef Vos (31) bespraken hun kinderwens al via datingapp Tinder, voor ze hun eerste afspraak in levenden lijve hadden gehad. “Ja waarom niet?” zegt Rutger. “Ik zat niet op een scharrel te wachten. Wat ik wilde, was een partner waarmee ik een gezin kan vormen door kinderen te adopteren en liefst terwijl ik zelf nog zo jong mogelijk ben. Dan heb je tenminste zelf nog genoeg energie om leuke dingen met ze te doen. Gelukkig waren we allebei serieus.”
Nog geen vier jaar later zijn hij en Stef verloofd en hebben ze zojuist de vijfde en laatste verplichte voorlichtingsbijeenkomst voor aspirant-adoptieouders van Adoptievoorzieningen bijgewoond.
“Het was heel interessant, je leert ook veel over jezelf”, zegt Stef. Ook Rutger ging vol interesse naar de bijeenkomsten, maar hij onderging het anders dan zijn partner. Rutger werd 27 jaar geleden geboren in Brazilië en is zelf geadopteerd. En juist dat is voor hem reden om het zelf ook te gaan doen. “Ja, zeker! Ik heb dankzij mijn adoptie een heel mooi leven gekregen. En ik heb altijd het idee gehad dat ik dat zelf ook wilde doen. Zo mooi, een kind een kans geven die het anders niet zou hebben gehad.” Stef: “Als je ziet hoe sterk de band is tussen Rutger en zijn ouders, dan weet je zeker: een kind hoeft niet per se uit jouw zaad geboren te zijn om een goeie hechting te krijgen.”

Gezinswoning

De twee zijn al druk met de voorbereidingen van de komst van het kroost. Ze hebben in Lelystad een vrijstaand huis gekocht, met een tuin waarin je lekker kunt spelen. Zodra de bouw hiervan klaar is, verruilen ze hun appartement in Hoofddorp voor de gezinswoning. Vervolgens stappen ze in mei in het huwelijksbootje. “Want we willen echt een eenheid worden, een familie gaan vormen”, klinkt het uit twee monden. Of ze bang zijn voor negatieve reacties? “Gelukkig steunt iedereen in onze omgeving ons. Ook voor wat betreft de adoptie.”
Beiden willen ze ook voor de kinderen gaan zorgen. Ze denken dat dit goed te combineren is met hun werk als steward bij KLM. “Onze banen zijn ideaal. Als je acht dagen vliegt, ben je daarna zeven dagen vrij. Dus als we dat om beurten doen, is er altijd wel een van ons thuis”, zegt Stef. En Rutger: “Bovendien kun je twee jaar onbetaald verlof krijgen, KLM heeft echt heel goede regelingen. En mocht het nodig zijn, dan stop ik met werk, dat hebben we ook al afgesproken.”
Hoewel ze nog niet zover zijn dat ze al bij een vergunninghouder kunnen aankloppen staat ook die keuze al vast. Ze kiezen voor adoptie uit de Verenigde Staten en daarmee voor A New Way. “Als homopaar heb je natuurlijk sowieso minder keuze in landen, maar wij willen het liefst zo jong mogelijke kinderen, ook omdat ze zeggen dat het eerste levensjaar toch heel belangrijk is voor de hechting en hoe ouder, hoe meer ze al meegemaakt kunnen hebben. We hopen dat het binnen twee jaar lukt”, aldus de twee.

Bijzondere uitgangspositie?

Maar hoe is het voor het kind? Geadopteerd zijn geeft je al een bijzondere uitgangspositie. Maakt het hebben van twee mannen of twee vrouwen als ouders een kind misschien helemaal onzeker, onthecht of ontdaan? Nee, verwachten Rutger en Stef: “Daar zorgen we wel voor.”

Nee, helemaal niet, is ook de ervaring van Rob van Leeuwen (50) en Marc van den Maagdenberg (55), sinds veertien jaar de trotse vaders van Jip (14). Rob: “Het gaat eigenlijk gewoon zoals het gaat in ieder gezin met een jongen van veertien: met ups en downs dus. Wat dat betreft is dat wel fijn. Maar het is soms een echte puber en dat vind ik soms wel een uitdaging… Best moeilijk om mee om te gaan, maar dat zal elke ouder van een puber waarschijnlijk herkennen.”

Two daddies, how cute’

Toch, eerlijk is eerlijk, toen Rob en Marc in hun huidige huis in Utrecht gingen wonen, vonden ze het wel even spannend. Hoe zou de buurt reageren? Twee mannen, dat valt niet altijd goed, die worden weleens weggepest. “Gelukkig was het meteen oké, geen enkel probleem. Ook niet toen we Jip kregen. De reacties op onze adoptie was altijd en overal positief”, zegt Rob.
Het was in eerste instantie vooral zíjn grote wens om vader te worden, niet zozeer die van zijn partner. Sterker, tot Rob erover begon, had Marc er eigenlijk nog nooit serieus over nagedacht. “Maar hij zei eigenlijk meteen: ‘Met jou, met jouw achtergrond’ – ik ben leraar voor zeer moeilijk lerende kinderen – ‘zie ik het wel zitten.’ Heel even hebben we pleegzorg overwogen maar daar hebben we snel van afgezien omdat we echt een zoon of dochter voor onszelf wilden hebben, iemand die voorgoed bij ons zou blijven.”
Uiteindelijk duurde het 3,5 jaar voor ze Jip konden ophalen in Philadelphia, de stad waar Jip is geboren. Het adoptiebureau daar, Adoption ARC, stond, zo hadden ze gehoord, ‘heel erg open voor paren van gelijk geslacht’. Sterker, er wordt weleens gezegd dat er birth mothers zijn die juist liever twee mannen voor de adoptie van hun kind hebben omdat ze dan geen ‘concurrentie’ van een andere moeder krijgen.

“Dat heb ik ook gehoord maar daar was hier toen in ieder geval geen sprake van”, vertelt Rob. “Het grootste deel van de geboortemoeders bij Adoption ARC wilde liever een man en een vrouw als ouderpaar en een deel gaf aan: ‘Maakt me niet uit, als het kind maar goed terecht komt’. Deze visie was van toepassing op de moeder van Jip.”
Hun zoon was 2,5 weken oud toen Rob en Marc hem in hun armen konden sluiten. Rob: “Ik zag hem en in een split second was ik verliefd, is het ineens je kind. Ik was meteen verkocht, heel gek hoe dat werkt. En daar zaten we dan plotseling, in een hotelkamer in Amerika met een baby. Gingen we er met z’n drietjes op uit, werden we overal aangesproken: ‘Oh look, two daddies, how cute!’”

Het eerste half jaar zijn Rob of Marc permanent thuis geweest bij Jip. Vervolgens zijn ze, of het nou het kinderdagverblijf was, de basisschool of het middelbaar onderwijs, telkens overal waar Jip naartoe ging, meteen in gesprek gegaan met de juf of leiding, onder meer om te vertellen dat hun zoon twee vaders heeft. Rob: “Dat is misschien een belangrijke tip: bereid iedereen voor. Leg uit: het is een bijzondere situatie, dan zijn de leraren of mentoren ook eerder bedacht op bepaalde signalen. Al hoeft het helemaal geen issue te zijn. Voor zover wij weten heeft Jip er nooit problemen mee gehad. Vriendjes, klasgenoten, jongens uit het voetbalteam, niemand doet er moeilijk over. Wel heb ik een keer gehoord toen Jip een jaar of vier was, dat een vriendje vroeg: ‘Twee papa’s. Wie is nou papa 1 en wie is papa 2?’ Superleuk. Heel logische vraag voor een kleuter. Maar er is geen verschil en niks bijzonders, wij zijn gewoon twee papa’s.”