Rauw

Tekst Sandra Benschop

‘Het thema van het volgende nummer is scheiden.’ Ik zie de woorden nog op papier staan en het werd me koud om het hart. Dat is mijn realiteit, dat is onze realiteit en mijn verdriet hierover is groot. Over een thema kan ik nog met enige afstand een column schrijven: een kwinkslag hier, een serieuze noot daar, een eigen ervaring en een wijsheid van een expert in de mix, en hupsakee! Maar met dit onderwerp kan ik alleen maar de rauwe werkelijkheid beschrijven, ik zit er middenin.

Sinds begin dit jaar leven mijn man en ik gescheiden, dat kon niet anders. Met deze breuk is het hele systeem gebroken, ook dat kan dan niet anders. Als het breekt in de kern, dan lopen de scheuren door. En wat is het afschuwelijk om die stap te zetten. Het allerergste ervan is voor mij dat we de kinderen hebben beloofd een veilig nest voor ze te vormen. De gevoelens van schaamte en het idee tekort te schieten zijn zwaar. Ik bevestig met mijn gedrag iets wat de jongens in hun prille leven al hebben ervaren: moeders laten je in de steek.

‘Verlaat me niet.’
‘Natuurlijk niet, lieverd, nooit!’
‘Ja, maar je gaat nu toch weg?’

Gesprek met de jongste na een fijne zomervakantie. Mijn verstand sust mij gelijk. ‘Je bent er toch, ook al ben je op afstand’. ‘Het wordt juist beter’. ‘Kijk naar de jongens, ze bewegen door, ze hebben veerkracht’. Maar mijn ratio plakt kleurige pleisters op een opengetrokken wond. De dagen die ik niet met de kinderen doorbreng zijn soms erger dan de dagen van weleer, waarin mijn verlangen naar een kind nog onvervuld was. Opnieuw onvruchtbaar.

Die rauwe gevoelens gum ik niet weg, dat heb ik eerder ook niet gedaan. Er recht doorheen, doorvoelen die handel, anders ontstaat er ook niets nieuws. Want dat is wat scheiden is, alles uit elkaar halen en dan opnieuw verbindingen maken, me onthecht voelen en niet gelijk vluchten in nieuwe zekerheden. En vasthouden wat van waarde is. Vasthouden wat kwetsbaar is. Kinderen laat je niet vallen.

Zie ook: www.sandrabenschopcoacht.nl