Vragenderwijs

Steun en begrip

Het komt regelmatig voor dat ouders en school van mening verschillen over hoe het met een adoptiekind gaat. Soms is het kind onopvallend en ogenschijnlijk meegaand in de klas, maar vliegt hij of zij daarna thuis tegen de muren. Andersom kan ook: thuis in een vertrouwde en prikkelarme omgeving presteert zij of hij dingen waar de juf alleen maar van kan dromen.

Dat verschil in gedrag en prestaties is vaak goed verklaarbaar als je met elkaar door de bril van hechting en trauma kijkt. Tijdens een schoolconsult of VIB-G traject en (ter voorbereiding daarop) aan de telefoon bespreken we regelmatig met ouders en leerkrachten hoe je hierbij met de neuzen dezelfde kant op kunt komen om het kind samen verder te helpen. Dat werkt het beste als er bijtijds hulp wordt ingeschakeld, zodat het kind zich zowel thuis als op school begrepen en gesteund voelt.

Welkomsttelefoontje

Hallo, u spreekt met Adoptievoorzieningen, afdeling nazorg. We bellen ouders die een kind geadopteerd hebben altijd op om te vragen hoe het gaat en of we iets voor ze kunnen betekenen. Bellen we daarvoor nu gelegen?’
Moeder: ‘Ja hoor, dat kan wel even, ze slaapt nu. We hebben inderdaad een dochtertje gekregen, ze is bijna drie en komt uit Zuid-Afrika.’ Moeder vertelt dat het wennen en ook de overgang naar Nederland soepel verliep. ‘Eigenlijk gaat het best goed, we zijn heel blij met haar.’
‘Dat is fijn, waaraan merken jullie dat het goed gaat? En hoe pakken jullie het aan?’

Een gesprek volgt over slapen, eten, groei en spraakontwikkeling, en natuurlijk gaat het ook over de hechting. Ouders vinden haar nog wel een beetje aangepast en zijn voornemens om nog een poos te wachten met het delen van de zorg. Pas als ze wat minder kwetsbaar lijkt, gaan ze eventueel denken aan een kinderdagverblijf, voorlopig kan ze nog lekker wennen in de thuissituatie. Om tegen die tijd een goede inschatting te kunnen maken of ze daaraan toe is, overwegen ouders om VIB-G (Video-interactiebegeleiding gehechtheid) aan te vragen. Na wat doorpraten daarover besluit moeder dan maar gelijk de aanvraag in gang te zetten, een extra steuntje in de rug is sowieso wel goed…

Forum op Adoptieoudersonline.nl

Op de website Adoptieoudersonline.nl is een aanmeldformulier te vinden voor een forum waar adoptieouders in besloten kring terecht kunnen. Het forum heeft veel functies: even je eigen ideeën tegen het licht houden, je hart luchten, om tips of advies vragen, of gewoon even lezen hoe anderen het doen, herkenning of bevestiging vinden of juist relativering, of een ander steunen.

Er zijn inmiddels meer dan 1.300 leden en nog steeds komen er wekelijks nieuwe leden bij. Veel leden lezen alleen mee, maar er is ook een groep actieve deelnemers, zij reageren op vragen van anderen en/of brengen zelf onderwerpen in.
Een topic die momenteel veel reacties oplevert, gaat over contact met het land van herkomst. Doe je daar iets mee of (nog) niet, hoe weet je of dat goed is voor je kind, op welke leeftijd is dat wel of niet goed om te doen? Afwegingen die de meeste andere ouders in je omgeving niet hoeven te maken omdat hun kinderen bij hen geboren zijn.
Soms is het fijn om even met gelijkgestemden te communiceren op een plek waar je niks uit hoeft te leggen over de complexe achterliggende zaken en nuanceverschillen. Interesse? Kijk op adoptieoudersonline.nl en wees welkom op het forum.

Rekenen is lastig

Een vader belt met een nazorgmedewerker van Adoptievoorzieningen over zijn 10-jarige zoon. Het jongetje begint dit schooljaar in groep 7. Het gaat goed met hem op school maar hij blijft fors achter met rekenen. Vader heeft gelezen dat er een link is tussen rekenvaardigheden en geadopteerd zijn. Hij vraagt hoe dat precies zit.

Over het onder de knie krijgen van de vaardigheid rekenen is inderdaad bekend dat er een connectie kan zijn met verwaarlozing in de vroege kindertijd. Kinderen die in die periode te weinig zijn gestimuleerd, hebben vaak minder kunnen oefenen met de basisvaardigheden. Kruipen, bewegen en spelen zijn bijvoorbeeld nodig voor de ontwikkeling van ruimtelijk inzicht en het begrijpen van termen zoals lengte, breedte, meer of minder, erbij of eraf.

Ook het algehele gevoel van veiligheid is nodig om je goed te kunnen concentreren, prikkels te verwerken en tot leren te komen. De nazorgmedewerker vraagt daarom verder. Niet alleen naar de verschillende onderdelen van het rekenen, maar ook naar de achtergrond, persoonskenmerken en de sociale context. Al pratende ontstaat het beeld van een jongen die goed in zijn vel zit. Er zijn geen zorgen over de hechting met de ouders en hij is – voor zover bekend – niet ernstig verwaarloosd in de tijd dat hij in het kindertehuis verbleef. De jongen heeft verder een goede concentratie en bij andere vakken scoort hij goed. Hij kan goed kan opschieten met de docent en zijn klasgenootjes. In dit geval lijkt het een op zichzelf staand probleem te zijn, dat wel verder onderzocht zou kunnen worden als er te weinig ontwikkeling in zit. Dit alles bevestigt het idee van ouders, vader kan er verder mee.

Tot slot komt de nazorgmedewerker nog met een suggestie: speel thuis regelmatig een spelletje zoals Monopoly, om het rekenen op een leuke manier toch extra te oefenen.